Mashi Danki Dushi Curacao!

"Alles komt goed". Dat zei mede-vertrekker Maarten altijd. Heerlijk geruststellende woorden om uit de mond van je partner te horen, lijkt me. "Alles komt goed". Leon kan het nog zo vaak zeggen, ik word er geen tikkeltje rustiger door. "Ja, dat kun je wel zeggen, maar....", hoor ik mezelf denken. En toch, ongelijk kan ik Maarten niet geven. Als ik terugkijk naar ons avontuur tot nu toe, is het eigenlijk altijd wel goed gekomen. Dus waarom zou het met die trouwdag anders lopen?  Nu de ouders gearriveerd waren en we onze intrek hadden genomen in Villa Lavender Breeze, had ik ook eigenlijk niet zo veel tijd meer om me druk te maken. Elke minuut van elk uur met onze ouders was te mooi om aan me voorbij te laten gaan, en al helemaal door me zorgen te maken over de trouwdag. Dus ging de ene dag over in de andere en kwamen de meeste dingen op zijn pootjes terecht. Het marktstalletje waar we wilden lunchen werd nog niet opgedoekt, de auto die we wilden lenen werd op de valreep goedgekeurd en de buurman in de haven wilde best een beetje opzij schuiven. Eind goed, al goed.

We gingen met de ouders op pad, verkenden het natuurpark in het noorden van Curaçao, snorkelden op de stranden aan de westkant en genoten van het leven in de prachtige villa. Rewind. Snorkelden we... Dat is nog niet zo vanzelfsprekend voor onze ouders. José, Peter en Rieki hadden immers nooit eerder gesnorkeld. Er ging een wereld voor ze open. Een onderwaterwereld dan wel te verstaan. Peter boekte ook direct een introductie-diepzeeduik en Jose en Rieki waren het water niet meer uit te slaan. "Ik zie vissen!!! En ze gaan ook nog niet weg!!!", riep Rieki vol verbazing. 76 jaar en voor het eerst snorkelen, wat kan het leven mooi zijn! 

 

We gingen naar happy hour, dronken cocktails en zagen de zon in het water zakken. We aten met onze voeten in het zand onder het genot van de melodische klanken van een Curaçaose zangeres op de achtergrond. De mannen hadden een mannenavond, een zelfverklaarde vrijgezellenavond die enkele uren later eindigde in dronken gelal en praat die een dochter niet van haar vader wenst te horen. Geen leeftijd te hoog, geen land te ver, drank in de man is wijsheid in de kan... en een telefoon naar de knoppen. Nee, die dingen maken ze nog steeds niet met onderwatercamera. En dan iedere ochtend weer dat vervelende uitzicht over zee en een ochtendduik in het zwembad. Wat was het keer op keer genieten! 

De bruiloft leek bijna een verplicht feestje waar eigenlijk niemand zin in heeft na het indrinken. Met de dames hielden we een passessie en 'oefenden' mijn kapsel. Nog een dag te gaan en ik wist niet wat met mijn haar te doen. Krullen? Los? Wel of geen sluier? Met de krullen voelde ik me net Dolly Parton, met vlechten Pippi Langkous en met het haar los Olijfje (je weet wel...van Popeye). In mijn huidige leven ben ik dan misschien zeezwerver, maar nu gaat het wel om mijn trouwdag! Uiteindelijk werd het een combinatie van vlechten, knot, sluier én bloem. Gouden handjes heeft die lieve moeder van me. Ja, je kan het op zo'n belangrijke dag maar beter goed aanpakken. De scrubhandschoenen deden wonderen, de nagellak werd gekozen en de items 'something old, something new, something borrowed and something blue' werden bij elkaar verzameld. Tenslotte pasten schoenen, armband, oorbellen, jurk en haar bij elkaar en dat bijna zonder stress. Zou het dan toch echt goed gaan komen? 

Het werd beter dan goed, beter dan in mijn stoutste dromen. Het werd intiem, stijlvol, ontspannen, romantisch, klein en groots tegelijk. Papa verraste me met een prachtig kompas geïntegreerd in een boeket rozen. Het kompas des levens. Leon nam mijn hand over van papa en liet hem pas los toen hij me 'zijn vrouw' mocht noemen. Onder luid getoeter van de buurtjes in de haven mocht hij zijn bruid kussen. En ik mijn man wel te verstaan. Het plaatje was compleet. Puff als getuige, onze gezonde en gelukkige ouders om ons heen, weliswaar snotterend en in tranen, en wij daartussen als man en vrouw. 

Later op de avond. Een traan rolde over mijn wang, overweldigd werd ik door de prachtige entourage van restaurant BijBlauw. Onze vrienden en familie hadden ons in de middag verrast met berichten en filmpjes uit Nederland. En nu dit weer. De zon zakte langzaam in het water. De wereld veranderde in een twilight zone, het blauwe uur. Een rozig gevoel daalde over me neer. Kaarslicht flikkerde om ons heen, de sprookjesachtige versiering van het restaurant zwierde door de lucht op het wuiven van de wind. Sprakeloos. Magisch. Onze bevlogenheid, zoals Jan en José later zouden speechen, leidde ons naar deze met goud omrande dag.

Wat zijn we bevoorrechte mensen. Bevoorrecht met gezondheid, bevoorrecht met het kunnen maken van deze reis en bevoorrecht met zulke mooie ouders. Wij trouwden onder getuigenis van zes ouders. En dat is heel bijzonder. Dat wil zeggen dat mijn gescheiden ouders elkaar respecteren, elkaar benaderen als goed vrienden en samen een vakantie kunnen vieren in één huis. Dat wil zeggen dat de nieuwe partners hen daarin steunen en dat ik als kind kan trouwen in Curaçao in het gezelschap van beide ouders. Liefde en respect, daar draait het leven om. Alle rivieren stromen naar zee. En dat hebben alle zes onze ouders begrepen. Een leven vol liefde en respect, dat wens ik voor Leon en mij als ik de komende week een vallende ster zie tijdens mijn nachtwacht. Want komende week hopen we weer op het water te zitten. Op pad. Op weg naar een toekomst als man en vrouw.

We willen een aantal mensen in het bijzonder bedanken die bijgedragen hebben aan onze prachtige trouwdag.

Will en het team weddingplanners van Bankasa, zeilcollega en fotograaf Jos, buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand Ruthline Koeiman-Benschop, het team van Seru Boca Marina, huwelijksfotograaf Rene Bergsma, zeilvrouw en kunstenares Annet van der Worp en het team van restaurant BijBlauw.

Mashi Danki Dushi Curaçao!

Ja, ik wil!

Eindelijk mag ik mezelf mevrouw Blauw noemen! De officiële trouwfoto´s en een uitgebreid blog volgen later. Maar voor de nieuwsgierigen hier alvast een paar mooie kiekjes van de ceremonie. Met veel dank aan zeilcollega en fotograaf Jos!

Het was een absoluut magische dag. Het was BIG. Het was een droom.

De komende dagen genieten we nog van het gezelschap van onze ouders alvorens we helaas ook weer afscheid moeten nemen. Komen en gaan, het blijft een onderdeel van onze reis... Later meer!

Bridezilla aan boord

Ik hoor het Willem van SY Tignanello nog zeggen: "Ach, als dat jullie enige probleem is". Ja, op dit moment wel, maar het is een belangrijk probleem. Onze waterlijn ziet eruit alsof we door een zee van witte kalk gevaren hebben. Aanslag. Klopt, we hebben de romp minder dan 6 weken geleden helemaal in de poets gezet en nu zie je daar niets meer van. Welkom in de perikelenwereld van de zeiler. Maar wat dit probleem urgent maakt is de aanstaande bruiloft. Puff moet glanzen, glimmen, stralen en nog meer van dit. Dus Willem, dit probleem is BIG! Aan de slag, verwijderen die aanslag! En zo is er nog meer van dit alles te bedenken. De boot naast ons heeft gele landvasten. Ja, dat ziet er toch niet uit op onze trouwfoto's. Trouwens, kan die hele boot niet een beetje schuiven. Het is Puff haar grote dag nota bene. Nee, ik wil ook geen stroomkabels en waterslangen op de steiger zien liggen. Stel je voor, ik zou er nog over kunnen struikelen. Bruid te water! Ik zie het al voor me... 

We houden een kleine bruiloft. Puff, Leon, ik en onze ouders. Een intieme dag met een Caribisch tintje. Geen van minuut tot minuut geplande trouwdag. Ja, dat leek ons wel wat. Elkaar het ja-woord geven op Puff, lekker lunchen in een lokaal tentje, in de middag chillen aan het zwembad en 's avonds samen eten aan het water. En verder zien we wel wat de dag brengt. A simple wedding, aansluitend bij ons huidige leven. Het gaat immers om de beleving. En perfectie is een utopie. Toch? Dat had u gedacht. En zo had ik het ook gedacht. Totdat... Ja, tot wanneer eigenlijk? Waarschijnlijk totdat het prinsesje in Fennell naar boven kwam. Gevolg? Lijstjes, stress, slapeloze nachten en een Frieda met een kort lontje. Kortom, bridezilla aan boord.

Quote F: "Leon, ik heb het gevoel dat ik alles alleen moet regelen. Interesseert de trouwdag je wel?"

Quote L: "Dat is niet eerlijk. We hebben toch alles samen geregeld? Het huis voor onze ouders, gesprek met de wedding planner, het restaurant. Bovendien, het mooiste dat ik kan wensen is dat we elkaar het ja-woord geven. Voor de rest zien we wel hoe de dag loopt".

Quote F: "Ja dat bedoel ik nou. Die dag loopt niet vanzelf! Het gaat om de details. Ik heb je nog nooit een idee horen opperen voor de trouwdag. Wat wil jij eigenlijk?"

Quote L: "Ik wil met jou trouwen".

Quote F:  [Dit is natuurlijk het beste antwoord dat hij kan geven. Maar dat wil ik niet horen!] "Maar heb je geen beeld van de trouwdag? Welke muziek vind je mooi? Wil je nog iets zeggen tijdens de ceremonie? En kleine dingen: wil je met of zonder schoenen aan boord van Puff stappen. Wil je staand of zittend trouwen?"

Quote L: "Ik ben een man. Ik denk over dat soort dingen niet na".

Quote F: [Stoom komt uit mijn oren] "Dat bedoel ik dus. Ik moet het ook allemaal alleen regelen..."

In mijn hoofd tollen alle details van de dag rond. Want ineens draait het allemaal om de details. Ja, de details maken de dag uniek. Wat houd ik in mijn hand? Een boeket is zo passé. Een kompas? Oké, dat moet ik dan nog regelen. Passen mijn schoenen wel bij mijn oorbellen? Help! Het lokale eettentje waar we willen lunchen gaat renoveren per 1 oktober. Straks zitten we in een half lege hal... Alternatief bedenken! Hoe laat moeten we eigenlijk opstaan? Op welk moment ziet Leon mij in mijn trouwjurk? Oh ja, niet vergeten de wedding planner te zeggen dat ze de kussens op Puff moet neerleggen. En de stootwil mag niet voor de letters PUFF hangen. En zo kan ik nog even doorgaan.

Kortom, ik faal totaal in het vasthouden van de simple lifestyle. Perfectie was toch een utopie? Het ging toch om de beleving? Waarom zijn deze details dan zo belangrijk? Waarom Frieda? Het gaat toch niet om de uiterlijke schijn. Sterker nog, voor wie? Alleen onze ouders zijn aanwezig. Ik wilde juist geen grote bruiloft, geen poeha, geen onbewuste concurrentiestrijd met vriendinnen over de mooiste jurk, meest romantische locatie of vetste feest. Ik heb altijd gezegd dat trouwen iets tussen Leon en mij is. Daar heeft niemand wat mee te maken. Een feest is natuurlijk leuk. Maar het gaat om de liefde tussen hem en mij. Terug naar de essentie. Het is een viering van onze liefde. En dat is ook de reden dat ik wil trouwen. Zelfs, of misschien wel júist, in een tijd waar steeds minder waarde wordt gehecht aan het huwelijk. Het gaat mij niet zozeer om het huwelijk als instituut. Ook ik heb geen papiertje nodig om te vertellen hoe veel ik van iemand hou. Het gaat om die viering. En daarin vind ik mijn antwoord. Onze trouwdag is een viering van onze prachtige en unieke liefde. En daar past een unieke dag bij. Een dag die verdient om tot in de kleinste details te kloppen. Zoals Leon en ik tot in de kleinste details samen kloppen. 

En als u nu denkt dat ik loop te kwijlen, dan mag u dat denken. En dan hebt u waarschijnlijk nog gelijk ook. Het kwijl loopt uit mijn mond bij de gedachte aan Mevrouw Blauw. 

Comment L: Dit blog is niet zoet, dit blog is caramel. 

Final thought F: "Hij kan er niets aan doen. Het is een man..."

Hoogtepunten Carieb in beeld

Over de afgelopen maanden in de Carieb hebben we al veel geschreven. Zowel op ons blog als in het artikel over de Carieb in het prachtige online Magazine Zilt 113. Nu hebben we ook een filmpje gemaakt van enkele van de hoogtepunten. Letterlijk, de hike naar de top van de Soufriere vulkaan, 1179 meter hoog vanaf zeeniveau! Maar ook de prachtige natuur in Dominica en Antigua. We ontmoetten naast de Nederlandse zeilers ook veel andere toffe mensen. Helaas was ook nu het videomateriaal beperkt en zijn er als aanvulling foto's gebruikt. Toch een leuke samenvatting van de geweldige tijd in de Carieb! Veel kijkplezier! #vanafnumeerfilmen

Vrouw aan boord

Zo ongeveer een jaar geleden schreef ik een blog over mannen aan boord. Dat is inderdaad alweer een jaar geleden. We lagen toen in de Spaanse Ria's en we leerden het leven als vertrekker kennen. Baaitjes hoppen, buiten zijn, leren niets doen. Langzamerhand ontwikkelde zich een rolverdeling in het huishouden aan boord. 'Pink jobs en blue jobs', zo schreef een lezer me later. Blijkbaar heel normaal in het boordleven. Mannen hangen over de motor terwijl vrouwen met het sop in hun haren en het zweet tussen de borsten in de kombuis staan. Dat was even wennen. En dat is het nog steeds. Iedere avond achter die potten en pannen, niet mijn ding. Gelukkig ziet mijn man dat ook en biedt hij zo nu en dan aan voor me te koken. Dat zijn de kleine verrassingen die een dag perfect kunnen maken. 

Als vrouw aan boord speelt er echter meer dan alleen keukenpraat. De moderne vrouw wil er immers appetijtelijk uitzien voor haar eega. U ziet nu waarschijnlijk het beeld voor u van een gebruinde jonge dame met zongebleekte haren en een hippe zonnebril die zittend op het achterdek in haar bikini aan haar cocktail lurkt. Ze slaat haar sarong om als ze opstaat en vraagt: "schatje, wil je ook een mojito. Zal ik een tapas plateau maken?" Manlief gaat graag in op het aanbod. Hij komt uit het motorruim met zijn  gespierde lichaam waar door de zweetdruppels een verleidelijke sexyness vanaf straalt. Hij laat zich onderuit zakken in de kuip en laat zich door vrouwlief verwennen. Het ultieme vakantieplaatje aan boord van een jacht in Caribische wateren. 

Maar lieve mensen, zo ziet het leven van deze vrouw aan boord er alles behalve uit. Want dit is geen vakantie, weet u nog. Mijn huid is gebruind en mijn haren zijn weliswaar zongebleekt, maar daar stoppen de gelijkenissen. Mijn haren zijn gortdroog, mijn knieën hebben olifantenhuid en die hippe zonnebril heeft zo'n oerlelijk touwtje dat om mijn nek hangt. Als ik mijn arm omhoog doe, komt er een zweetgeurtje voorbij zetten. En als ik naar mijn bikinilijn kijk, besef ik me dat ik wel een scheerbeurt kan gebruiken. Om maar niet te spreken over het oerwoud dat mijn benen begroeit. Nee, de schoonheidsidealen heden ten dage zijn niet afgestemd op een 'simple life'. 

Die idealen komen voort uit een wereld waarin we beschikken over heerlijk geurende producten die huid en haar egaal en glanzend maken. Een wereld waarin we over balzalen van badkamers beschikken of tenminste over een portemonnee voor bezoek aan een schoonheidssalon. Een wereld waarin het mannelijk schoon bepaalt hoe een vrouw op haar mooist is. Of zijn het juist de vrouwen die elkaar de loef willen afsteken en elkaar indoctrineren met de mooiste nagels, hoogste hakken en slankste lijn. Waar komt die drang uit voort? Is dat de natuurlijke drang om de sterkste man te scoren die het beste nageslacht geeft? Of is het een schreeuw om aandacht? Misschien is het groepsdruk of juist een vorm van emancipatie, zelfbeschikking. Maar misschien is het ook gewoon beschaving.

Hier aan boord doet het er geen van allen toe. De groep bestaat slechts uit Leon en mijzelf en emancipatie van een vrouw aan boord staat gelijk aan klussen. Beschaving dan? Die is inmiddels van het dek gespoeld. We 'kakken' met de deur open (onze enige deur aan boord nota bene...), lopen naakt rond en eten van hetzelfde bord. Bovendien heb ik die sterke en goddelijke man al gescoord. Mijn man respecteert me zoals ik ben. Dus ach, dat geurtje onder die armen en haardos op mijn benen, dat kan hier niemand wat schelen. Voor nu althans. Want ja, op mijn trouwdag wil ik er toch op mijn mooist uitzien. Lees: mooist naar maatstaven van die ingewikkelde wereld. Met een gave huid, gladde benen, een lekker geurtje, een mooie trouwpon en een BIG smile. Moet ik toch op zoek naar die balzaal van een douche, de schoonheidssalon of...? Ik kan me altijd nog soigneren op de simpele manier. Derrière op het aanrecht, benen in de wasbak en Leon vragen of hij even wil komen pompen. Ook de kraan op Puff werkt immers niet elektrisch...