"Nu heb ik alles gezien. Ik ben klaar om te
sterven".
 |
| Zonsondergang bij de marina Stavoren |
Dat waren Leons eerste woorden vanochtend. U denkt nu
waarschijnlijk dat hij daarmee refereerde aan de droomreis die achter ons ligt.
En ja, die reis was ook absoluut een droom. Het nadeel van dromen is echter dat
er altijd wel een nieuwe droom opduikt. Lang geleden, zo'n zes jaar, toen we
met de plannen voor onze reis op de proppen kwamen, dachten we absoluut dat het
een once-in-a-lifetime-reis zou worden. Een reis die de meeste mensen pas
ondernemen als ze gepensioneerd zijn of in ieder geval de portemonnee aardig
gevuld hebben. Zo'n reis haalden wij maar al te graag naar voren in ons leven.
Waarom wachten tot we oud en versleten zijn? Weet je hoe lang dat wachten is?
En wie vertelt ons dat we dan nog gezond zijn? Nee, laten we er nu maar alvast
voor gaan, was toen de gedachte.
 |
| Op weg naar een eerste zakelijk gesprek |
Naïef.
Wisten wij toen veel... We hadden geen idee dat de magie van het zeezeilen en
de onbegrensde vrijheid tot een zware verslaving zouden leiden. Een verslaving
zoals alle anderen. Een die in je hoofd gaat zitten, waarvan je 's nachts
zwetend wakker wordt en waarom al het andere in het leven draait. Zo'n
verslaving waarvoor je vrienden in eerste instantie begrip hebben, maar waarvan
ze later gestoord worden als het weer over datzelfde gaat. "Kan het nu
eens niet over die boot gaan of over vrij zijn, in blabalans", hoor ik ze
dan denken.
 |
| Aftuigen voor groot onderhoud aan Puff |
We denken inderdaad maar aan één ding.
Als we nu in een boot blijven wonen. Als we de lasten nou eens laag houden.
Hoeveel zouden we dan de komende jaren kunnen sparen? We slaan twee vliegen in
één klap. Geen dubbele lasten voor boot én huis. Bovendien wonen we op het
water en komen iedere dag weer thuis in de serene rust van een haven. We worden
wakker van het klotsen van het water tegen de romp en kruipen onder de dekens
tegen elkaar aan als de herfststormen door het want gieren. Het lijkt ons de
perfecte levensstijl om in balans te blijven. ´N sync met onze Ik, de natuur,
vrij van verplichtingen als een huis en hypotheek. En dan...dan...als we de
spaarpot weer een beetje gevuld hebben. Dán zien we wel weer waar ons schip strandt...
 |
Zie dat decolleté!
#met mams en Jaims |
 |
| Zo ziet de toekomst eruit. Niet verkeerd! |
Dus nee, Leon had het vanochtend niet over onze droomreis,
want er is meer te dromen en meer te zien, te beleven. Waar hij het dan over
had? Hij had het over het zien van het naakte lichaam van zijn zwangere vrouw.
Een beginnend bollende buik. Borsten die een volle cup groter zijn. Een heus
decolleté waar hij geregeld even in gluurt. Het summum voor de man als ik hem
moet geloven. Nu hij dat heeft gezien, gevoeld, is hij klaar om te sterven. Is
dat niet ironisch? Net nu ik een sterke oerman nodig heb. Een man die voor mij
en mijn kind gaat zorgen. Een man waarop ik blind kan vertrouwen en die mijn
leven en dat van ons kindje in goede banen zal gaan leiden. Net nú heeft hij
het allemaal gezien. Is dat misschien de reden dat veel relaties tegenwoordig
stranden zelfs kort na de gezinsuitbreiding? Voorbij het hoogtepunt,
bergafwaarts... Ah nee, dat zal wel niet. Het zullen vast de
zwangerschapshormonen van de man zijn die hier spreken. De hormonen die ervoor
moeten zorgen dat de man zijn vrouw woest aantrekkelijk blijft vinden. Zelfs nu
haar lichaam een volledige metamorfose ondergaat. En geloof me, dit is niet de Cosmopolitan-metamorfose waarvoor vrouwen in de rij gaan staan. Soms herken ik
mijn eigen lijf niet als ik na een aantal dagen langs de spiegel in het
douchegebouw loop en een glimp van mijn nieuwe lijf opvang. En dat na 18 weken
zwangerschap.
Want, had ik u dat al verteld? Voor het geval u het even
gemist heeft...de Puff bemanning verwacht uitbreiding. Een kleine BIG dreamer
is onderweg. We verwachten de kleine in februari. Ons geluk kan niet op! De
cirkel is rond, de puzzel gelegd. En nu halen we alle stukjes weer los en
beginnen gewoon opnieuw. Nieuwe avonturen. Nieuwe vragen. Nieuwe uitdagingen.
Laat ons maar schuiven...uhm ik bedoel puzzelen.
Een van de allermooiste dingen in het leven is het mogen ontvangen van liefde en warmte van familie en goede vrienden. En het is juist dit genot waaraan we ons de afgelopen jaren uit eigen keuze hebben onttrokken. Op zoek naar vrijheid, naar balans, naar levenservaring. In plaats van prestatie, status en materiële zaken. Onze zeilreis bracht alles en meer dan we ervan verwacht hadden. Vrij zijn. ZEN. Leven ín het moment. Noem het allemaal maar op. We weten nu wat dat is. En tegelijkertijd drukte de reis ons met de neus op de feiten van het leven. Vrij kun je alleen zijn wanneer de basis goed zit. De basis in onze relatie, de basis van Puff en de basis thuis. En wanneer die basis thuis uiteen valt, dan verandert een paradijs in een gevang. Wat ik probeer te zeggen is dat vrijheid gebonden is aan voorwaarden. Vrijheid en gebondenheid hoeven niet elkaars tegenpool te zijn. Ze kunnen elkaar versterken. Eigenlijk voelden we dit al aan bij ons vertrek twee jaar geleden. Toen waren we overmand door emoties en tranen. De warmte van vrienden en familie tóen was overweldigend. Dat was even goed slikken. Gaan we dit alles echt achterlaten? Zouden deze vriendschappen onze afwezigheid de komende jaren overleven? Het antwoord is daar. 
We snuiven de zilte lucht op zoals we die kennen van de
Wadden en Zeeuwse wateren. Een geur van
zout, zeewier en mosselen. Als de zonnestralen een moment hun weg vinden door
de dikke bewolking kleurt het water verschillende kleuren bruin-groen. We zien
de ondieptes naast de vaargeul op het oog niet liggen. Dit is toch weer anders
varen dan we gewend zijn. We moeten volledig op de kaart vertrouwen en houden
de betonning en dieptemeter goed in de gaten. Tegen de voorspelde windkracht 7
in tuft een kale Puff richting Delfzijl. Hollandser had het weer niet kunnen
zijn. Met de stroom mee staat er soms een warrig zeetje, maar binnen 3 uur
liggen we in de jachthaven. Puff ligt weer in Nederlandse wateren. 
