Dag 1 en 2 oversteek van Biscaye

Dag 1 en 2 oversteek van Biscaye

1 dag later vertrokken dan gepland maar woensdag zijn we vertrokken voor de oversteek naar Spanje. Inmiddels 32 uur onderweg en 178 mijl afgelegd. Gisteren rough weather sailing met windkracht 7 dubbel rif en werkfok maar vandaag blauwe lucht windkracht 4 a 5 ruime wind. 1 rif en genua op. Alles gaat goed al is het soms wat oncomfortabel. Het zonnetje schijnt en het wachten is op de dolfijnen...

Dartmouth, England goodbye! Spain here we come!

Even een kort berichtje om het plaatsen van blogs via onze SSB te testen. Je weet wel dat is die radiozender waar we zo druk mee zijn geweest voorafgaand aan ons vertrek. Alles om jullie op de hoogte te houden natuurlijk! Dinsdagochtend zullen we losgooien voor een 5-daagse tocht naar La Coruna, Spanje. P.S. voor de liefhebbers onderstaand een link naar een filmpje van ons op weg naar Dartmouth gefilmd door de crew van de Verleiding.
http://youtu.be/QdPD3O7vF9c

De race

Ik was al bekend met meerdere races: de Volvo ocean race, de 24 uur van Le Mans, de leging van de maag, ook wel diarree genoemd. Maar hier in Engeland hebben we kennis gemaakt met een heel ander soort race. De race van de zee! 

Vanuit Cowes zijn we naar Yarmouth gezeild waar we Puff naast de Verleiding hebben aangemeerd. Tja, je gaat dezelfde kant op dus waarom dan niet een beetje samen optrekken. De mens blijft een kuddedier. En met z'n vieren Nederland naar de overwinning juichen is ook veel gezelliger. Hup Holland! Vanaf Yarmouth zetten we zeil naar Poole. Maar weer en wind waren zo top dat we besloten in één ruk door de zeilen naar Weymouth. Steeds weer een stukje verder westwaarts. Het zijn prachtige zeildagen hier, maar zeilen in Engeland is uitdagend! Voor je het weet, zit je in de Race.

 

De snelheid stijgt en stijgt, je vliegt over het water! De zee duwt je richting bestemming. Duwt iets té hard. De golven worden warrig, er ontstaan kruiszeëen en voor je zie je golven breken. Breken waarop? Er ligt daar toch geen bank? Snel sloeg ik de vaarwijzer erop na en las: 'a sometimes vicious race forms over St Alban's Ledge'. De race dus. Maar niet gevreesd, skipper Leon manoeuvreerde ons om de brekers heen en veilig bereikten we Weymouth! 

 

Gisteren heerlijk gezeild naar Dartmouth, dit keer netjes de Portland Race ontwijkend. Binnendoor langs het kantje zoals de lokale zeilers ons instrueerden. Met klamme handjes, dat wel! En dan Dartmouth. De ingang is sprookjesachtig, tussen de met oude kasteeltje bebouwde rotswanden door vaar je de rivier binnen. Adembenemend! Hier gaan we eerst even op adem komen, kijken wat het weer ons gaat brengen. 

Wie o wie heeft er een glazen bol?

Inmiddels zijn we aangekomen op Isle of Wight en liggen we net achter Cowes op een idyllisch plekje aan een pontoon voor niet al te veel geld. Tja, we moeten immers een beetje op de kleintjes letten.. Afgelopen week hebben we heerlijk gezeild en zijn we in dagtochten via Dunkerque, Dover en Portsmouth richting het westen gevaren. Van Dover naar Portsmouth hebben we één nachtje doorgevaren om ook onze  nachtelijke routines weer tot leven te wekken.

We genieten volop maar tegelijkertijd voelen we ook nog iets van onrust. Het gevoel van “verder moeten” is in strijd met het gevoel van “lekker genieten”. Inmiddels is er een flinke kloof geslagen tussen de vertrekkers die “op kop” liggen en de Golf van Biscaye al over zijn gestoken en de vertrekkers die nog moeten vertrekken. Ieder op zijn eigen tempo maar tegelijkertijd zorgt dat ook juist voor de onrust. Wanneer doe je het goed? Hoe ziet de 14-daagse weersverwachting er uit? Missen we geen weergat? Is er nog tijd om naar de Scillies te gaan? Allemaal vragen die ons volop bezig houden (het loslaten wil nog niet altijd helemaal goed lukken)

Aan boord beginnen we onze draai lekker te vinden. Het zeilen gaat goed, de techniek werkt (vooralsnog) uitstekend en Puff is echt ons huisje geworden. Ze heeft de snelheid goed te pakken en heeft inmiddels alweer ruimschoots bewezen dat ze een schip is wat gemaakt is voor dit soort reizen. Heerlijk stabiel bij flinke zeeën en een contante factor als wij het even spannend vinden worden.

De komende dagen blijft het weer nog wat onvoorspelbaar met overwegend zuidwesten winden. Met de (stevige) stroming mee hoppen we elke dag weer wat verder naar het westen.  Het plan is om via Poole en Weymouth verder te varen wachtend op een mooi weergat om de Golf over te steken. Wanneer dat weergat gaat komen weet niemand. Dus wie weet waar we ons volgende blog gaan schrijven…in een bewolkt zuid-Engeland of toch vanuit een zonnig Spanje? Wie het weet mag het zeggen……..

P.S. Hierbij nog een link naar het reddingsrapport van de KNRM (zie ons vorige blog) over onze sleepactie voor de Oosterscheldekering. 

Kantje boord

Amper 5 dagen onderweg en onze eerste reddingsmanoeuvre is een feit! Wat een verhaal is dat! Nieuwsgierig? Lees en huiver!

We vertrokken donderdag ochtend uit Scheveningen samen met de 'Heverström'. Een Duits jacht dat qua bouw en zeileigenschappen vergelijkbaar is als de Puff. Weliswaar een metertje langer maar we hebben aardig met elkaar opgezeild tot de vaargeul naar de Roompot, Oosterschelde, Zeeland. Daar zeilden ze ons voorbij en namen een voorsprong van een minuut of 20. Om de Oosterschelde op te varen moet je door de sluis die naast de stormvloedkering ligt. De wind en het tij stonden in de richting van de kering. In de verte zagen we de Heverström liggen met een puntje zeil deinend op de golven. "Waarom liggen ze daar en varen ze niet gewoon de sluis in?" vroegen we ons af. Naarmate we dichterbij kwamen zagen we dat het helemaal mis was. De schipper zwaaide wild met zijn armen en hield een sleeplijn in de lucht. Motorpech. En dat uitgerekend op deze plek waar het tij en de wind je richting de stormvloedkering duwen. Die is afgeschermd met kettingen die aan tonnen vastzitten en ze kwamen er steeds dichterbij. Eenmaal in die kettingen verzeild en het schip zou verloren zijn. Ik riep de reddingsbrigade op en Leon voer naar ze toe. Het lukte pas in de derde poging om de sleeplijn te pakken te krijgen. Gelukkig zat hij wel in 1 keer goed vast. We zaten nu al veel te dicht bij de kettingen en ook voor ons was het nu een precaire situatie geworden. 

Met een totaalgewicht van de 2 boten van 18 ton wist onze ouwe trouwe Bukh ons toch maar mooi in veiligheid te brengen. We sleepten de Heverström richting de sluis waar ze werd overgenomen door de inmiddels gearriveerde reddingsbrigade. Pfff dat was kantje boord. We zullen het gezicht van de schipper nooit vergeten. Op z'n knieën op het voordek met een blik des doods in zijn ogen. Hij heeft het volgende half uur geen woord meer kunnen uitbrengen. Als onze reddingsmanoeuvre niet gelukt was, was het zeer slecht afgelopen met deze mensen. Maar ook wij danken god op onze knietjes dat de hele operatie goed is afgelopen...

Om dit verhaal dan toch nog met een grappige anekdote af te sluiten... De waterpolitie was ook ter plekke en kon van een afstand niet zien dat het andere schip in nood was. Ze vonden ons nogal verdacht uitzien, zo'n uitzonderlijk schip dat toch wel erg laag in het water lag. En wat zaten we daar moeilijk te doen voor die sluis? Blijkt dat drugssmokkelaars regelmatig de Roompot als entry point nemen en wij voldeden aan de uiterlijke kenmerken, haha. Het leverde in ieder geval nog een mooie foto op!

We zijn lekker voor anker gegaan bij Neeltje Jans en hebben vrijdag de tijd genomen om even bij te komen. Gisteren zijn we met een pittige deining en flinke wind richting Zeebrugge gezeild. We hebben Nederland nu dus écht achter ons gelaten. Toch weer een momentje... Zometeen gooien we los richting weer een nieuwe bestemming. De wind blijft in het noorden staan dus het zou zo maar kunnen dat we afbuigen richting Engeland.Wie weet waar we ons volgende blog gaan schrijven...

Hierbij nog een link naar het reddingsrapport van de KNRM (zie ons vorige blog) over onze sleepactie voor de Oosterscheldekering.