De eerste zoute mijlen zitten erop!

Vanochtend zijn we vertrokken uit de Bruynzeel haven in Zaandam, waar we 2 dagen hebben vertoefd. Zondag avond werden we er met getoeter en champagne ontvangen door Walewijn en Hedda van de Antares. Het is zo'n haven waarvan je er nog maar weinig hebt. Er ligt een mengelmoes van watersporters, waarvan een groot aandeel zeezeilers. De vereniging heeft vriendelijkheid, hulpvaardigheid en gezelligheid hoog in het vaandel staan. 2x daags gaat de bel en staat de koffie klaar. Ouderwets? Nee, ik zou liever zeggen nieuwerwets. Waar kun je tegenwoordig nog leren van ervaren zeerotten met mooie verhalen en goede adviezen? Alles wordt enthousiast gedeeld. We lagen er tussen de Blauwe Pinguïn (zijn afgelopen jaar teruggekomen van een rondje wereld in 3 jaar, helden!) en de Antares (mede-vertrekkers 2014). Dat is nog eens inspirerend!

Om 14u draaiden we de zee op in IJmuiden, steven naar het Zuiden en gaan met die groene draak! De zon brak door, ruime wind, kabbelende zee, het werd weer zo'n fantastische zeilmiddag op de Noordzee! We arriveerden te laat in Scheveningen voor de aftrap Nederland-Australië, maar ach....je kan niet alles hebben in het leven.

Een vette lach en een dikke traan

Alsof we uit een droom ontwaken, zo voelen wij ons na het afgelopen weekend. Een droom omdat het afscheid mooier was dan elke verwachting die we hadden en ontwaken omdat we het in een grote roes beleefd hebben. Vele dierbare familieleden en vrienden zijn afgereisd naar Enkhuizen om samen met ons het afscheid te vieren. Want gevierd hebben we!!! Vrijdag waren de vaders en de familie uit Geleen al paraat om samen een mooie voetbalavond te beleven. We zullen toch niet uitgerekend nu wereldkampioen worden, nu wij in het buitenland zijn? Zaterdag werd het vieren pas echt ingezet; het weer zat mee, de drank stond koud en het gezelschap was subliem! In 'Het kleine café aan de haven' hebben we een feest gebouwd tot in de vroege uurtjes. Tja, en toen kwam het afscheid. Tranen met tuiten huilden we toen we iedereen voorlopig voor het laatst in de armen sloten. Als verrassing had John een sleepboot geregeld waarop vrienden en familie een stuk met ons meevoeren. Onder luid getoeter werden we uitgezwaaid, totdat we uit het oog waren en de stilte van een mooie zeilmiddag bezit van ons nam.

Leon ligt heerlijk te slapen, bij te komen van het slopende weekend. Peinzend over dit blog besef ik dat ik geen woorden kan vinden die omschrijven hoe bijzonder dit weekend voor ons was. Zoveel mooie woorden, zoveel emotie en vooral heel veel liefde hebben wij gevoeld. Het zal wel menselijk zijn dat je pas écht goed beseft wat je hebt op het moment dat je het los moet laten. En loslaten is een van de moeilijkste dingen in de wereld. Nee, de wereld omzeilen is een makkie, maar loslaten.....

Wij willen iedereen bedanken, mijn vader zonder wie deze reis nooit was ontsproten, en die het afscheid onvergetelijk maakte met de uitzwaaiboot, mijn mams voor de heerlijke saté's (daar hebben we zo veel complimenten over gehad) en de lieve woorden, iedereen voor de mooie kaarten, attenties en cadeaus. Jose, je hebt je goed gehouden en we weten dat je in gedachten bij ons bent. 

Maar het grootste cadeau is de herinnering aan dit geweldige weekend en te weten wat voor fantastische mensen we om ons heen hebben om naar terug te keren...over een jaar of wat...want voorlopig zijn we vertrekkers, onderweggers, wereldomzeilers? Dat laatste zijn we nog lang niet, maar YEAH we zijn op weg!!!

Eurofisch! (of euforisch op z’n correct Nederlands)

Inmiddels weten we dat vertrekken hard werken is. Maar sinds gisteren weten we ook hoe het is om vertrekklaar te zijn! En dat voelt goed! Nee, dat voelt fantastisch! De afgelopen weken waren we nog wel eens op zoek naar de euforie. Die kwam niet de dag na onze laatste werkdag en ook niet de dag dat we aan boord gingen wonen. Nee, de euforie kwam hard binnen zetten de ochtend dat we vertrekklaar wakker werden! Zingend liep ik door de boot: “It’s a beáutiful day, the sun is shining, en wij zijn klaar voor vertrek, no-one is gonna stop us now….wowow”. En nu bevinden we ons dus  in een staat van eurofie (zoals schipper John altijd zegt)! 

Ja, en wat hebben we nou de afgelopen weken eigenlijk allemaal gedaan. Ik heb vooral alle supermarkten afgestruind naar de langst houdbare producten, beste deals en lekkerste broodmeel. En bij droog weer, kroop ik met de verfkwast over het dek. En Leon, die heeft een hele kluslijst afgewerkt: accubank vergroot en cosmetisch weggewerkt, geïsoleerde achterstag gemonteerd, verstaging gecontroleerd, extra val voor halfwinder geïnstalleerd en als hoogtepunten het installeren van de SSB zender! Hij doet het! Verder hebben we 2 dagen met klamme handjes naar de monteurs zitten kijken die de gereviseerde dieselpomp hebben gemonteerd. Wat een klusje was dat…maar de mannen van Andijk Scheepstechniek hebben wederom een stukje vakwerk afgeleverd. 

Tussendoor hebben we natuurlijk wel van het lekkere weer genoten. We zijn zelfs nog een middagje gaan varen met de Dixbay van Idris en Berenice. In 30 graden en windkracht 1 hebben we seasurvival oefeningen gedaan met een oud reddingsvlot. Super leuk en leerzaam!

Onderstaand de link voor een korte impressie.

http://youtu.be/m3i919wyAD0

Vandaag bereiden we ons afscheidsfeest voor, we willen natuurlijk met een knalfeest weggaan.  En dan; Let the games begin!

Vertrekken is hard werken

Heeft iemand je wel eens verteld hoe hard het werken is om een wereldreis te maken? En dan heb ik het niet over het bij elkaar sprokkelen van de benodigde centjes.

Sinds 2 weken zijn Leon en ik gestopt met werken en sinds anderhalve week wonen we aan boord. Nou moet je niet denken dat je de ochtend na je laatste werkdag wakker wordt met een alomvattend gevoel van euforie. Het afscheid op het werk was voor ons beiden echt overweldigend, veel mooie woorden, attenties van collega’s en grootse opkomst op de afscheidsborrels. Toch blijft er een onbehaaglijk gevoel achter. 6 jaar lang zette ik me volledig in voor Cordaid, en nu zat ik met 2 bossen bloemen en een envelop in de trein. Dág 6 jaar van mijn leven. De euforie zou hopelijk snel komen, het verlangen naar dit moment was immers groot en de spanning was flink opgebouwd de laatste weken. Toch werd ik de dag erna wakker met een verward gevoel, wéér een touwtje doorgesneden van het veilige bestaan dat we hadden opgebouwd.

Vorig weekend werden Leon en ik verrast door onze familie en vrienden die een vrijgezellenweekend hadden georganiseerd. Leon naar Keulen, ik met de ladies naar Maastricht. Wat zijn we toch verwend met zoveel lieve mensen om ons heen! Onze lieve familie en vrienden weten wel hoe ze het ons lastig moeten maken… Afscheid nemen, dat is namelijk nogal een dingetje. Het is inherent aan deze droomreis, maar het is écht hard werken. Het vreet energie en stimuleert zeker niet dat gevoel van euforie waar we naar op zoek zijn.  We zeggen wel eens stiekem tegen elkaar dat we het liefst in het holst van de nacht vertrekken, zomaar ervandoor gaan. Maar dat doen we natuurlijk niet want een afscheid op de steiger hoort erbij!

Inmiddels begint de ontspanning erin te sluipen. De kluslijst slinkt met de dag en we zijn eigenlijk heel goed op orde. Hebben we de afgelopen jaren, maanden en weken toch niet voor niets zo hard gewerkt!

Nog 18 dagen. De euforie begint te komen.

Spannend, spannend, spannend!!

Wat vliegen de dagen voorbij! Nog één volle werkweek te gaan en dan gaan we afscheid nemen van onze lieve collegae, relaties en ons werkende bestaan. In ieder geval voorlopig dan ;-) Een apart gevoel hoor!

Ondertussen volgen de acties en to do’s elkaar snel op. Af en toe hebben we het gevoel of we midden in een heel groot afscheidstournee zitten. Vanuit onze basis op zolder bij pa en ma bezoeken we feestjes, borrels, verjaardagen en afscheidsetentjes en tussendoor proberen we zoveel mogelijk losse eindjes aan elkaar vast te knopen.

Zo hebben we de afgelopen weken een bezoekje aan de GGD gebracht, een EHBO-cursus en een cursus hechten gevolgd en heeft Frieda - om te oefenen - voor het eerst in haar leven een hele grote injectienaald in een arm geprikt. Jawel….in mijn arm! Nu ben ik niet zo’n held met naalden maar het ging Frieda nog best goed af ook. We hopen het allemaal nooit nodig te hebben maar het waren in ieder geval leuke en interessante dagen.

Op 19 april woonden we een door mede vertrekkers georganiseerde vertrekkersmiddag bij in Lelystad. Onder het genot van een biertje en een heerlijk zonnetje hebben we deze middag alvast kunnen wegdromen bij al onze aanstaande plannen samen met een aantal “collega vertrekkers”. De laatste tips & tricks werden uitgewisseld en tegen zonsondergang hebben we de bbq opgepookt en de eerste officiële “sundowner” gedronken. Super gezellig en het verlangen naar borrels op de ankerplaats bij ondergaande zon is alleen maar groter geworden! 

Tussen al die gezellige afspraakjes door heb ik zelfs ook nog wat kunnen klussen. Zo is een groot deel van de SSB zender geïnstalleerd (de finetuning laat ik aan een vakman over, toch Idris?;-), is de afspraak om de achterstag te isoleren gemaakt en is Puff alweer een klein beetje opgebouwd. Het meeste werk gaan we na volgende week doen als we “álle tijd” hebben!

Komende week kunnen we de scheepsapotheek ophalen en komt Pieter van Andijk Scheepstechniek langs voor een laatste controle en reparatie. Tijdens de winter is de dieselpomp iets gaan lekken en dat willen we graag opgelost hebben voor we vertrekken.

Genoeg te doen dus maar we vermaken ons prima en kijken ontzettend uit naar het moment dat we lekker aan boord kunnen gaan wonen!