365 Dagen Dromenland

We zijn vandaag 1 jaar onderweg. Nog nooit zijn we zo lang van 'huis' geweest. En wat hebben we veel gedaan in het afgelopen jaar! We hebben 6.843 zeemijlen ofwel 12.672 kilometer afgelegd, 6 oversteken volbracht waarvan 1 oceaanoversteek, 11 landen en 3 continenten bezocht. We hebben 19.852 euro uitgegeven in 6 verschillende munteenheden. We zaten 43 nachten op zee, lagen 144 nachten in de haven (vooral aan de oostzijde van de Atlantische Oceaan) en we lagen 178 nachten voor anker. 4 nachten sliepen we niet aan boord van Puff.  We voerden 1 reddingsoperatie uit en volbrachten 5 rivieraanlopen. 

Ondertussen hadden Leon en ik een handje vol onderlinge discussies en irritaties, we dronken vele sundowners, organiseerden 6 BBQ's en ontmoetten vele bijzondere en mooie mensen. Ook vingen we 3 vissen, zwommen met schildpadden, spotten 2 walvissen, doken in Bonaire's prachtige onderwaterwereld, beklommen 3 vulkanen, zagen een kokend meer en bezochten 5 onbewoonde eilanden. We ontvingen 5 keer visite van ouders en vrienden. We hadden 3 casualties aan dinghy, stuurautomaat en driekleurenlicht. Puff heeft 2 schilderbeurten aan het dek gehad en we verbruikten maarliefst 4 busjes WD40. En 'thuis' misten we helaas 1 bruiloft, 4 geboortes, 1 relatiecrisis en 3 housewarmings.  En zo kunnen we nog veel meer opsommen...

Maar wat ik vooral geleerd heb dit jaar, is dat het niet belangrijk is wát we allemaal gedaan hebben. Wat telt is hóe we het ervaren hebben, welke gevoelens het heeft opgewekt. Dit is wat ons vormt. 

We hebben gevierd en we hebben gehuild bij ons afscheid. We waren overweldigd door de warmte en liefde van al onze familie en vrienden. We beseften wat de échte prijs is van deze reis. Het gemis van onze dierbaren. Liefde is als economie. Een bankrekening die op peil moet worden gehouden. Storten en opnemen. Wij graaien momenteel de bankrekeningen van vrienden en familie leeg. We hopen dat de lopende investeringen een faillisement kunnen tegenhouden. 

We hebben gevreesd en overwonnen. Ik ben het niet vergeten, de dag dat ik twijfelde aan dé reis. De eerste etappe na de golf van Biskaje. Grote golven vormden zich achter Puff. Ze beslopen ons vanachter en toornden boven ons uit. Ik was bang en niet voor het eerst. Leon sprak hardop uit dat we deze reis niet konden voortzetten als ik er geen lol in zou krijgen. Maar ik overwon. Net zoals ik de angst overwon op weg naar Marokko. En net zoals bij vertrek uit Mindelo. 

We verloren onze naïviteit als jonge zeezeilers. We leerden over geluk en ongeluk. Zoals na het ongeluk van de Windover. Hadden wij geluk of hadden zij pech? Of hadden ook zij geluk? Geluk bij een ongeluk? Geluk dat de mast na de kapseizing naar beneden kwam waardoor de boot stil kwam te liggen en de bemanning weer aan boord kon komen. Of geluk toen wij na uitvaren van de branding in Marokko erachter kwamen dat de koppeling nog maar met 1 bout vast zat. Gelukkig zaten we toen al op open water, buiten de gevarenzone. 

We leerden oerkrachten kennen. Leon en ik werden één, één team en het individu werd ondergeschikt. We kwamen in de meditatieve toestand waar zeilers over schrijven. We ervoeren hoe het voelt als er geen tijd meer is, geen plaats.  We voelden ons nooit kleiner dan toen we op de oceaan zaten. Een prestatie voelde nooit groter dan de oceaanoversteek. We voelden ons nooit completer dan samen op Puff. Ik voelde me nooit vrijer dan tijdens de donkerste nacht kijkend hoe de mast danst tegen de sterrenhemel. 

We hebben ook machteloosheid leren kennen. Machteloos voelden we ons als vrienden en familie ons hard nodig hadden, en we er niet voor hen konden zijn. Of als mede-zeilers op de oceaan in problemen kwamen en we niets voor ze konden doen. We zijn geschokt door het fatale lot dat enkele medezeilers dit jaar trof in Brazilië en Puerto Rico. We realiseren ons dat een reis als deze niet zonder risico's is. We leerden over de dunne lijn tussen avontuur en gevaar. 

We kregen ontzag, groot ontzag voor de elementen en groot respect voor de prachtige aarde. Het doet pijn om te beseffen hoe de mens met die aarde omgaat. We zijn teleurgesteld in de vervuiling van de oceanen door de mens. Dat raakt je echt. Teleurstelling was er ook toen we besloten om niet de Pacific in te gaan. Het voelde als opgeven, als falen. Maar deze teleurstelling is verwerkt en we zijn nu zekerder dan ooit dat het een goede beslissing was. Ik leerde dat goed ook goed genoeg is. Perfectie is een utopie. 

We leerden het fenomeen kennen van korte, intensieve vriendschappen. Van saamhorigheid en selflessness. De Nederlandse vloot voelde aan als een familie, onze zeilfamilie. Ik zal nooit de boatboys vergeten in ST Vincent. Hoe ze ons vertelden over hun rijkdom. Hun rijkdom bestaande uit fruit en groenten uit de natuur en water uit de hemel. Zij hebben de pot goud gevonden aan het einde van de regenboog. Ik zal ook David nooit vergeten. Hoe vastberaden hij zijn droom nastreefde en solo een rondje Atlantic zeilde met alle ontberingen die hij daarbij moest doorstaan. Zonder moderne communicatiemiddelen en zonder weerberichten. Hij leerde me relativeren. 

We ervoeren pure, oprechte, kosteloze blijdschap in het gezelschap van vele dolfijnen. Snikkend van blijdschap en van ontlading zat ik geknield op het dek na de sprookjesachtige invaart van de beruchte rivier van Rabat. We zijn overweldigd door de emotie van schoonheid in de Tobago Cays. Nooit eerder heb ik zoveel gelachen als afgelopen jaar. Iedere dag maakt Leon me aan het lachen. Lachen, een teken van vrijheid? We ervoeren een immense rijkdom, terwijl we nog nooit zo zuinig leefden. We voelen trots. Trots op de manier waarop wij in het leven staan. Trost dat we het tot Bonaire geschopt hebben. Maar we zijn bovenal dankbaar dat we hebben kunnen doen wat we deden. 

Een van de mooiste dingen was het geschenk van bezinning. Reflectie op je Zijn. Zen zijn. Niets te wensen hebben. Content. Toch is er in ieder geval een ding dat ik nog niet bereikt heb deze reis. Overgave. Overgave aan de natuur, aan het lot. Angst blijft me parten spelen. Deze reis is een droom die uitkomt. En we mogen nog een tijdje verder dromen. Het was een perfect jaar. Met onbetaalbare ervaringen...rijkdom, vrijheid, bezinning.

Top 5 bestemmingen jaar 1

1. Dominica

2. ST. Vincent & Grenadines

3. Marokko

4. Saba

5. Spaanse Ria's

Nieuwe werelden

Op weg naar Bonaire worden we voorbij gelopen door Beyzano. We maken over en weer foto´s.

Aanloop Bonaire. 
De zuidpunt is helemaal vlak.

We zijn in een andere wereld beland. Eigenlijk zijn we in meerdere nieuwe werelden beland. Het is bijzonder hoe ieder eiland dat we bezocht hebben steeds weer anders is. Droog, nat, vruchtbaar, vulkanisch, bergachtig, rotsachtig, vlak, koraal met witte stranden, zwarte stranden, ontwikkeld, minder ontwikkeld. Ga zo maar door. Bonaire is weer totaal anders. 

De ruige kust aan de windward zijde van Bonaire!

Om te beginnen heeft het geen stranden. Die variant kenden we al van Saba, maar Saba is een grote rots en Bonaire is gedeeltelijk helemaal vlak. Toch rijst het stijl uit het water naar boven. Dit is ook de reden dat er om het hele eiland muren van koraalriffen op enkele tientallen meters uit de kust liggen. Bonaire staat ook wel bekend als duikparadijs. Die onderwaterwereld willen wij ook leren kennen. Leon begint enthousiast aan zijn cursus PADI open water diver. Alleen, want ik heb mijn PADI al en ga na een korte opfriscursus een dag duiken met andere cruisers. 

Leon duikt eerst de boeken in en moet in 3,5 dag een examen theorie afleggen, 4 zwembadduiken (in ondiep water) en 5 diepwaterduiken voltooien. Drukke en fysiek zware dagen volgen. Enkele oefeningen die een open water diver moet kunnen zijn: op diepte de hele duikset af doen en weer aantrekken, duikbril af doen onder water, onder water het mondstuk uitdoen evenals meerdere oefeningen die simuleren dat je geen zuurstof meer hebt. Pittig! 

Maar de beloning is groot als hij kennis maakt met de onderwaterwereld. Frog fish (die zwemt niet maar loopt 😳), balloonfish, scorpion fish, french angel fish, papegaaivissen, barracuda's en veel meer! Nope, helaas hebben we nog steeds die onderwatercamera niet. Hadden we die wel gehad, dan hadden jullie kunnen zien hoe ik paniekeerde toen ik een wrak op de zeebodem zag opdoemen. Ja kom nou, boten horen te drijven! Maar goed, dat staat dus niet op de rol. En ik herpakte me prima en heb genoten van de meest kleurrijke zachte koralen die op de wanden rondom Bonaire leven.

Gisteren hebben we een dagje getoerd over het eiland met een scooter. Oude herinneringen kwamen boven... Met mijn armen om Leon heen en mijn kin op zijn schouders doorkruisten we het eiland. We hadden er eigenlijk niet al te veel van verwacht maar het is een prachtig eiland! Idyllische wegjes langs de kust, een meer met flamingo's, miljoenen cactussen, een verborgen stad, een surfer's paradise, een lugubere windward coast, ezels, windmolens en zoutvelden. En dat alles nagenoeg voor onszelf! Wat hebben we saampjes genoten!

Bij het Gomomeer. Flamingo´s!

Bij Lac, een meer beschermd door een rif.
Surfer´s Paradise!

 

Prachtige kleurstellingen bij de zoutvelden.
Hier wordt zout gewonnen. 

We liggen met Puff aan een mooring voor Kralendijk. Een Nederlandse wereld. Overal kun je met de Nederlandse taal terecht. Shoppen doe je bij de AH en de blokker. In de kroeg bestel je bitterballen en bij de snackbar een patatje oorlog. Het voelt als thuiskomen...maar dan anders. Kleurrijk, warm, Caribisch. Caribisch Nederland, een beetje vreemd maar wel lekker!

Hier leren we ook de 'echte' cruiserswereld kennen. In de Carieb heerst vooral een vakantiestemming. Toeristen komen met het vliegtuig en stappen aan boord van een charter om de eilanden te ontdekken. De cruisers gaan meestal op in het chartergeweld. We legden daardoor beperkt contact met andere cruisers. Hier in Bonaire is dat totaal anders, hier liggen alleen maar cruisers. Het voelt als een gemeenschap.  Mensen die al jaren onderweg zijn met hun boot en die hun boot als (t)huis hebben. Mensen die net als wij geen plannen hebben, geen structuur, routines of verplichtingen. Routines misschien toch wel...rondje zwemmen om de boot, 17u borreltijd, op dinsdagen en vrijdagen boodschappen doen met de shopping bus en 's woensdags hamburgeravond. Ja, die wereld is voor ons nieuw. Er zijn de afgelopen week veel Nederlandse boten binnen gelopen. We liggen nu met 9 Nederlandse schepen. Er wordt bij elkaar geborreld, samen gedoken, gegeten en geklust. Wij melken de andere cruisers uit over hun ervaringen in Midden-Amerika en Cuba. Want stiekem begint ons plan voor volgend seizoen vorm te krijgen...

 

En zoals beloofd, het filmpje van de dolfijnenshow! Klik op de volgende link: Dolfijnenshow!

Sint Maarten: een mijlpaal!

Onze eerste brug in 12 maanden..hoe Hollands ;-)

Met Bonaire in zicht, tik ik dit blog over Sint Maarten. Het lijkt nu alweer ver achter ons te liggen. Om precies te zijn 485 mijl of 5 etmalen varen. Sint Maarten had voor ons beiden een speciale betekenis. Voordat we aan deze reis begonnen, was de Carieb het grote doel. Daarna zouden we wel verder zien. We wisten eigenlijk niet veel van de Carieb. We kenden vooral Sint Maarten, wie kent het niet? Sint Maarten wás de Carieb. We hadden geen idee waar St Vincent of Dominica lag. Sint Maarten was voor Leon min of meer de belichaming van onze trip.

Voor mij had Sint Maarten vooral veel jeugdherinneringen. Goede vrienden van pap en mam, Peter en Ellie, hebben er vele jaren gewoond en wij hebben er enkele fantastische vakanties doorgebracht. Nieuwjaar vieren aan het zwembad bij Peter en El in de tuin, wandelen met hun honden langs het strand, en oma die door een golf werd gegrepen en het strand op rolde. En zo kan ik nog even doorgaan. Klimmen in palmbomen op een onbewoond eilandje, papa die lichtelijk beschonken met al zijn kleding het zwembad in rolde... Maar Sint Maarten is ook vooral verbonden met zeilen. En in het bijzonder oceaanoversteken. Papa kocht in 1996 een boot in Sint Maarten die na orkaan Louis te koop kwam. Licht beschadigd, dat wel, maar een dijk van een schip: de Gaper. Hij knapte de boot in enkele weken op met kameraden en steun van Peter en El. 21 mei 1996 vertrok hij vanuit Sint Maarten voor zijn oceaanoversteek naar Nederland. En de rest is history zullen we maar zeggen... In Sint Maarten was dus voor mij een cirkel rond. 19 jaar na dato voeren wij Simpson Bay in. Papa en ik hebben hier samen een heel rondje Atlantic gevaren. Toch mooi zo'n familie prestatie! Nu kan ik zelf ervaren hoe het is om is om Sint Maarten per boot aan te doen.

Puff voor anker in Simpson Bay Lagoon

Na alle prachtige Caribische eilanden wisten we dat Sint Maarten een commerciële hub en toeristische kermis zou worden. Maar dat kon ons niet deren, we wilden het meemaken. 

                                                      Ankeren in de Simpson Bay Lagoon: 

                                                      Check!

 Vliegtuigspotten bij Maho Beach: Check!

Echte Franse croissants eten in het gezellige Marigot: 

Check!

Herinneringen ophalen op Mullet Beach: 

Check!

Het was heerlijk om in de bewoonde wereld te zijn. Om door een Europees aandoend winkelstraatje te struinen. Om luxe producten in de schappen te zien staan, tapenades, Franse kazen, biefstuk. Ja, de supermarkt was absoluut een van de hoogtepunten :-). 

Ondertussen moesten we Puff klaar maken voor de reis naar Los Roques, Venezuela. Leon hield zich bezig met bootonderhoud en de reparatie van Puffy (dinghy). Ik deed onderzoek naar de veiligheidsaspecten van onze reis naar Los Roques. Ik benaderde de lokale jachtservice/bemiddeling aldaar en de Nederlandse ambassade in Caracas. Van de eerste kregen we een negatief reisadvies en de laatste gaf aan dat we dat het beste konden opvolgen. Wat een domper...geen Los Roques. De Venezolaanse economie is de afgelopen maanden snel achteruit gegaan. Hoge inflatie, schaarste, gewelddadige demonstraties e.d. Het is triest dat een land zo in verval kan raken, triest voor haar inwoners die we het beste toewensen.

Nog snel even het nieuwste Zilt artikel reviewen..

Puff werd volgeladen met proviand, nu voor de oversteek naar Bonaire. Met een laatste duik vanaf de boegspriet in het heldere water van Marigot Bay namen we afscheid van het laatste bovenwindse Caribische eiland van onze reis. Toch een apart gevoel als je je realiseert dat we een heel seizoen Carieb achter ons laten. Het grote doel, de Carieb, is gerealiseerd. En nu? 

Aankomst Bonaire & Puff in Zilt!

Yes we zijn aangekomen op Bonaire. Na nog een nachtje met pittige wind en hoge golven liepen we vanmorgen de ankerbaai van Kralendijk binnen en werden we door de crew van de Wildeman verwelkomt met verse koffie en een lekker broodje. En waarom niet ook een likeurtje bij de koffie om 09.30u ;-)? Moet allemaal kunnen... Genieten! Wat een mooi blauw water en wat is dat daar?....een Nederlandse snackbar? Jippie!! Je snapt het...Fennell en Blauw zitten as we speak te genieten van echte Nederlandse vettigheid terwijl we ook nog verrast zijn met een mooi nieuw artikel in Zilt Magazine wat in ons 'postvakje' lag toen we aankwamen. Super cool. Klik voor het hele artikel op onderstaande link...

http://issuu.com/ziltmagazine/docs/zilt110/78

Oversteek Bonaire Dag 4 en 5 - Oceaan bedankt!

En het vierde etmaal zit erop! We hebben een whopping 73 mijl afgelegd :-) Dat is een all-time low. Normaal gesproken is deze snelheid op het randje van zeilen en motoren en met de motor maken we meer snelheid. Maar nu varen we nog steeds 4,5 - 5 knopen door het water, dus we zeilen heerlijk! Halve wind, krachtje 4, blauwe luchten met hier en daar een witte dot wolken. Dit is het weer waar we tijdens de Atlantische oversteek van droomden. En dus genieten we er vandaag extra van. Het is voorlopig de laatste oversteek dus halen we alles er uit wat er in zit :. Eigenlijk heeft de oceaan ons een extra dag cadeau gedaan door tegen te stromen. We zijn je dankbaar oceaan! Het zijn prachtige dagen.
Gisteren was even balen maar we herpakten ons goed. We hebben lekker bijgeslapen onder onze ventilator voor verkoeling. Ook was het afwasdag. Een hele taak op een schommelend schip. Het gaat ongeveer zo: Ik zet mezelf schrap in ene lifeline in de kombuis. De afwas staat in een bak op de grond. Ik heb 2 afwasbakjes in de kombuis. In de éen doe ik de afwas en in de ander zet ik de schone vaat. Na 5 items droog ik ze af en zet ik ze in de kastjes. Met als extra uitdaging dat er niets uit de kastjes valt als ik ze open maak. Na een uur afwassen is het tijd om bij te komen, want voor de maag is het een hele opgave.
Verder hadden we wederom een hele heldere nacht. Het zijn de mooiste nachten van de hele reis tot nu toe. Geen wolk te bespeuren, Puff glijdt door het water en (ja daar heb je ze weer :-)) de sterren staan te fonkelen als dimanten aan de hemel. Ik zie vallende sterren en knipperende lichten van vliegtuigen die over vliegen. De maan ging al om 01.00u onder. Net zoals de zon onder gaat. Eerst wordt hij minder fel en dan verdwijnt hij in het water. Daarna is het compleet donker. De hemel is zo fascinerend dat ik geen tijd heb om in slaap te vallen. Kortom, het is weer genieten.
Vandaag op dag 5, lieten we eindelijk de tegenstroom achter ons. We zeilen nu met 5 knopen de nacht in. Helaas hebben we vandaag een casualty te betreuren. Onze autohelm stuurautomaat heeft het begeven. Gelukkig hebben we een reserve bij ons. Omdat er zo veel zeewier in het water zit, hebben we de windvaan Arie de hele tocht niet kunnen gebruiken.
Dit blog versturen we in de avond van de vijfde dag (ivm de radioverbinding die in de avond beter is). Het is nu nog 50 mijl naar Bonaire. Het is dus zeer waarschijnlijk dat we er (bijna) zijn als jij dit leest. We plaatsen daarom geen blog meer vanaf zee. We laten het wel nog weten als we zijn aangekomen.