Deel 2 van onze vakantie hadden jullie nog tegoed.
Natuurlijk moest ik even bijkomen van de schrik en zat ik een dag op een roze
wolk na het huwelijksaanzoek van mijn allerliefste. Nadat familie en vrienden
ingelicht waren, moesten we toch ook maar weer eens verder zeilen. Yarmouth was
de volgende bestemming. Ondanks de drukte in het hoogseizoen vonden we toch een
mooi plekje aan de kade. Puff lag nog niet goed vast of we hoorden iemand vanaf
de kade roepen: “Je kent ons niet, maar we kennen jullie wel hoor, we zijn van
de Leeuwenhart, ook een Jan Haring”. Nou ja, wat een stom toeval, 2 Jan Harings
in de haven van Yarmouth. Karen en Jan Cees kenden ons via onze site waar wij
hun genoemd hebben in de rubriek over de boot omdat zij met hun
Jan-Haring een rondje Atlantic gemaakt hebben. Dit was natuurlijk een uitgelezen
kans om te leren van hun ervaringen met de Leeuwenhart en ook een andere Jan
Haring te bekijken. Alhoewel het dezelfde boot is, waren er toch ook tal van verschillen.
Dat is met name te danken aan de vele modificaties aan onze Puff van Dico! Ikzelf
was toch erg gecharmeerd van de originele zwarte kleur van de Leeuwenhart, maar
onze draak blijft voorlopig in zijn groene jasje.
Een volgend hoogtepunt van de vakantie was het bekijken van
de start van de Fastnet race. Bij Fort Victoria (het nauwste stukje van de
Solent) zagen we alle boten van de Fastnet voorbij razen. Zowel de 140 voet
trimaran van Abu Dhabi, de Volvo Open 70´s als de achteraan liggende klassiekers. Met daartussenin
alle andere helden in de verschillende klassen. Een heerlijke dag! Daags erna
vertrokken we uit Yarmouth om naar Newtown River te varen. De ingang van deze
rivier lag slechts enkele mijlen verderop en met de stroom mee was het nog geen
uur zeilen. De uitdaging zat hem in de invaart. Vanaf een zeker waypoint voeren
we op de geleidemarkering naar binnen. De ingang was amper 10 meter breed en
eenmaal binnen splitst het water zich in twee richtingen. We spotten meteen een
vrije mooring en dankzij de pilots wisten we de betonning juist te bevaren. Het
oppikken van de mooring ging perfect, hetgeen meer zegt over de kwaliteit van
de mooring dan over onze kwaliteiten (natuurlijk ook uitstekend ;-)) en daar lagen
we voor het eerst aan een mooring! Het is een prachtig gebied dat grotendeels
droogvalt bij laag water. Wat een rust! Zo moet het leven zijn!
De volgende bestemming was de Beaulieu River. Een beroemde
en populaire bestemming in de Solent, maar ook deze rivier heeft geen
makkelijke invaart. We wilden toch ook ervaring opdoen?? Niet zeuren dan…. Het
zeilen in de Solent beviel ons erg goed. De Solent lijkt wel z’n eigen klimaat
te hebben. In de ochtend is het rustig en in de middag trekt de zuidwesten wind
aan naar een krachtje 5 a 6. ’s Avonds zakt de wind dan weer in. Wat het varen
met name uitdagend maakt, is het varen op het tij. Veel havens in de Solent vallen
geheel droog of hebben op z’n minst een ondiepe drempel. Daardoor moet je je
goed verdiepen in de getijden en altijd goed geïnformeerd het water op gaan. We
gebruikten zowel de Reeds Almanac als een 2e pilot. Daarnaast voeren
we uiteraard op de papieren kaart en de elektronische kaarten. Deze combinatie
beviel perfect! Met 3 uur voor HW voeren we de Beaulieu River op. Uiteraard nét
op het moment dat de wind aantrok en het water lekker begon te golven. Ikzelf was toch nog
wel nerveus, maar Leon heeft stalen zenuwen en stuurde Puff vastberaden over de
drempel. Ik stond binnen om onze koers op de elektronische kaart de bekijken en
gaf Leon aanwijzingen als we iets meer stuur- of bakboord moesten houden.
Buiten ziet de situatie er toch vaak anders uit dan op de computer.
Op de Beaulieu River pikten we wederom een mooring op. Een Engelsman
had ons getipt dat je gewoon een mooring moet oppikken en vanzelf van de
havenmeester hoort of die mooring vrij is of dat je moet verplaatsen. We konden
gelukkig lekker blijven liggen. ’s Avonds hebben we de bekende wandeling naar
Beaulieu gemaakt waarna we bij Buckler’s Hard hebben genoten van een cheeseburger
en tonijnsteak van de BBQ. Wederom bij een heerlijk ondergaand zonnetje. Wat
boften we toch met het weer! Daarna lekker aan boord genoten van de serene rust
en de natuur! We waren als enige aan boord in ons rijtje moorings en we lagen ‘open
en bloot’ in de rivier, midden in de natuur met niets om je heen. Genieten met
een hoofdletter G.
We naderden het einde van onze 3e week vakantie en
moesten ons daarom toch gaan voorbereiden op de terugreis. Vorig jaar moesten
we tegen weer en wind naar huis opkruisen en kwamen we uiteindelijk een dag te
laat thuis en op ons werk. Dat wilden we nu in ieder geval voorkomen. We
besloten met dagtochten richting Dover te varen en daar een front af te wachten
dat regen en veel wind zou brengen op zaterdag. Na Portsmouth was onze
tussenstop in Eastbourne, een gezellige haven omringd met charmante huizen en
restaurants, afgeschermd van de zee door een sluis.
Na een rustige nacht voeren
we de laatste etappe naar Dover op een bewolkte dag. Met lichte mist en met het
invallen van de avond voeren we Dover binnen. Inmiddels voelden we ons ervaren
rotten in het oproepen van havens via de marifoon en de invaart van Dover
verliep soepel. Er stond een flinke dwarsstroom en rare golfslaag bij de
westelijke ingang. Gelukkig wordt deze ingang nauwelijks door de veerboten
gebruikt. Het bleek een goede keuze te zijn om de terugtocht tijdig te
hervatten en in Dover het slechte weer af te wachten. Nadat het front zou
overtrekken, zou er nog 1 dag met goede
zuidwestelijke wind komen en daarna zou de wind draaierig worden en
variabel uit alle richtingen. Geen wind waarmee Puff met haar 8 ton onder onder
zeil vooruit komt. En om de oversteek nou op de motor te moeten doen… We sparen
die ouwe Bukh liever voor het echte werk! We hadden dus 1 dag om de oversteek
te maken.
Op zondagochtend vertrokken we dan ook uit Dover met bestemming
Scheveningen of IJmuiden. De oversteek begon prachtig met een lekkere halve
wind 5 door de shipping lane. Met de stroom mee liepen we eerst 7 en later 8 knopen over de grond. De top was
8,9 knopen, echt ongelofelijk voor onze Puff! Dat schoot lekker op zo! Achterop
kwam een ferry en we wisten niet zeker hoe de route van de ferry zou zijn, dus
riep ik de ferry op. “Ja mevrouw, we zien u voor ons, we verleggen onze koers
en varen om u heen”. “Dank u meneer, dat is erg fijn, prettige dag nog!” Erg
grappig om de ferry zijn koers voor jou te zien verleggen. Een ander voordeel
(of nadeel) van onze AIS was dat iedereen ons kon volgen en dus ook de
kustwacht van Dover. Ineens hoorden we op kanaal 16 : “Sailing vessel Puff,
callsign Papa Echo 9027”. Dat waren wij, wat nu… We werden vriendelijk verzocht
door de kustwacht of we de shipping lane haaks wilden oversteken zoals de
reglementen het voorschrijven. We verlegden onze koers terwijl ook andere
zeilschepen om ons heen opgeroepen werden. We voeren dezelfde route als de
heenweg tussen de banken voor de Franse kust door. Inmiddels waaide het een
dikke 6 en vingen we een gesprek op tussen zeilers die toch uitschieters van
kracht 7 hadden gemeten (wij hebben geen windmeter aan boord). We hadden ons
volledige grootzeil staan en schoten door het water. De koers was wederom pal
voor de wind dus dan heb je niet zozeer door hoe hard het waait. De golven
bouwden zich echter ook op en we begrepen al gauw dat het geen rustig nachtje
zou worden. Ter hoogte van de shipping lane richting Antwerpen moesten we een keuze maken, óf over bakboord
zeilen langs de shipping lane, óf over stuurboord
richting het noorden om later af te buigen naar het oosten.
Dat laatste leek
ons de beste oplossing omdat de wind zou gaan draaien naar het noordoosten en
we niet te hoog aan de wind wilden zeilen langs de Nederlandse kust. Achteraf
kunnen we zeggen dat we een verkeerde keuze gemaakt hebben. Gelukkig hebben we
nog wel een rif gelegd voor het ingaan van de nacht, dat in ieder geval meer
rust gaf in deze toch wel heftige omstandigheden, waarbij we enkele
stormrondjes hebben moeten maken om een gijp te voorkomen. Ook moesten we een
tweetal windmolenparken omzeilen en zo kwam het dat we 30 mijl parallel aan de
shipping lane in de oostelijke richting naar de Maasmond voeren, langs maar
liefst 4 ankergronden voor grote scheepvaart en dat midden in de nacht. We zeilden
tussen de grote scheepvaart door, en riepen de schepen op als het écht te close
leek te worden. Leon heeft letterlijk
eelt op zijn zenuwen gekweekt en gelukkig schroomden we het gebruik van de
marifoon al lang niet meer. Omdat we een voordewindse koers hadden was het
moeilijk om koers te verleggen zonder te moeten gijpen. Gelukkig bleek ook de
grote scheepvaart niet te beroerd om hun koers aan te passen om ons ruimte te
geven. In de vroege ochtend nam ik het roer van Leon over zodat hij ook een
paar uur rust kon nemen. Het grootzeil hadden we gestreken omdat de wind in de
loop van de nacht weg viel. Deze trok niet veel later echter weer aan uit een
noordoostelijke richting zoals voorspeld en op de genua liepen we algauw weer 5
knopen richting Rotterdam. IJmuiden leek ons toch iets te gortig en we besloten
Scheveningen binnen te varen. Nu hadden we zelf ervaren waarom de Noordzee een
van de moeilijkste wateren genoemd wordt! Ook wij zijn geneigd de volgende keer
gewoon lekker langs de kust af te zakken, zo mogelijk in dagtochten.
Desalniettemin hebben we weer veel over ons schip geleerd en ook over ons eigen
kunnen als schippers. Ook zetten we een nieuw snelheidsrecord neer van
gemiddeld 5 knopen over 146 mijl in 30 uur!
In Scheveningen kwam Jan aan boord en konden we op ons gemak
en onder het aangename gezelschap van Jan de resterende mijlen naar Enkhuizen
varen.
Tijdens deze vakanties zouden we onze modificaties aan Puff
testen en kijken wat we in de toekomst nog zouden moeten aanpassen voor toekomstige
reizen op Puff. Hieronder enkele conclusies:
-
De zonnepanelen leveren meer dan voldoende energie op
voor onze elektronische apparatuur. We hebben op de huidige
korte stukken relatief veel gemotord maar bij langere oversteken maak je weer
minder gebruik van laptop en navigatieverlichting. Daarbij hebben we de koelkast tijdens de vakantie intensief gebruikt. De panelen laden maximaal
4,5 ampère per uur per stuk.
-
Het nieuwe grootzeil maakt een groot verschil,
we kunnen hoger aan de wind varen dan voorheen en de balans is ook beter
waardoor Puff onder de juiste omstandigheden bijna zelf op koers blijft. En de
oranje top is uitstekend zichtbaar!
-
Qua zeilvoering is gebleken dat we onvoldoende
zeil hebben op voordewindse koersen met weinig wind. De genua is slechts 25m2.
De halfwinder met 38m2 geeft al meer oppervlak maar moet op de rol gezet worden
en dat is op zee niet altijd even eenvoudig. Daarom gaan we toch nog een
gennaker aanschaffen en hiervoor een aparte val aanbrengen.
-
Qua leven aan boord is Puff voldoende uitgerust
en de aangebrachte handvatten maken het mogelijk om ook op zee makkelijker te
koken. Wel is gebleken dat het mangat een betere slaapplek is dan in de punt op
schommelende koersen.
-
Enkele wensen voor op de lijst ‘nice to haves’
zijn: ritsen in de buiskap om het raampje omhoog te klappen voor extra wind in
de kuip wanneer we voor anker liggen, 2e gasfles van 12 kilo, mogelijkheid
om grootzeil vanuit de kuip te hijsen, beschermkapjes op de
zalingen, muziekboxen (demonteerbaar) voor buiten, 12v ventilatoren……
-
Wel of geen SSB zender…dat blijft een moeilijke
afweging maar de wijzer slaat steeds meer uit naar een Ja...
En zo hoeven we niet bang te zijn dat we de komende winter
niets te doen hebben J.
Een volgend hoogtepunt van de vakantie was het bekijken van
de start van de Fastnet race. Bij Fort Victoria (het nauwste stukje van de
Solent) zagen we alle boten van de Fastnet voorbij razen. Zowel de 140 voet
trimaran van Abu Dhabi, de Volvo Open 70´s als de achteraan liggende klassiekers. Met daartussenin
alle andere helden in de verschillende klassen. Een heerlijke dag! Daags erna
vertrokken we uit Yarmouth om naar Newtown River te varen. De ingang van deze
rivier lag slechts enkele mijlen verderop en met de stroom mee was het nog geen
uur zeilen. De uitdaging zat hem in de invaart. Vanaf een zeker waypoint voeren
we op de geleidemarkering naar binnen. De ingang was amper 10 meter breed en
eenmaal binnen splitst het water zich in twee richtingen. We spotten meteen een
vrije mooring en dankzij de pilots wisten we de betonning juist te bevaren. Het
oppikken van de mooring ging perfect, hetgeen meer zegt over de kwaliteit van
de mooring dan over onze kwaliteiten (natuurlijk ook uitstekend ;-)) en daar lagen
we voor het eerst aan een mooring! Het is een prachtig gebied dat grotendeels
droogvalt bij laag water. Wat een rust! Zo moet het leven zijn! 
De volgende bestemming was de Beaulieu River. Een beroemde
en populaire bestemming in de Solent, maar ook deze rivier heeft geen
makkelijke invaart. We wilden toch ook ervaring opdoen?? Niet zeuren dan…. Het
zeilen in de Solent beviel ons erg goed. De Solent lijkt wel z’n eigen klimaat
te hebben. In de ochtend is het rustig en in de middag trekt de zuidwesten wind
aan naar een krachtje 5 a 6. ’s Avonds zakt de wind dan weer in. Wat het varen
met name uitdagend maakt, is het varen op het tij. Veel havens in de Solent vallen
geheel droog of hebben op z’n minst een ondiepe drempel. Daardoor moet je je
goed verdiepen in de getijden en altijd goed geïnformeerd het water op gaan. We
gebruikten zowel de Reeds Almanac als een 2e pilot. Daarnaast voeren
we uiteraard op de papieren kaart en de elektronische kaarten. Deze combinatie
beviel perfect! Met 3 uur voor HW voeren we de Beaulieu River op. Uiteraard nét
op het moment dat de wind aantrok en het water lekker begon te golven. Ikzelf was toch nog
wel nerveus, maar Leon heeft stalen zenuwen en stuurde Puff vastberaden over de
drempel. Ik stond binnen om onze koers op de elektronische kaart de bekijken en
gaf Leon aanwijzingen als we iets meer stuur- of bakboord moesten houden.
Buiten ziet de situatie er toch vaak anders uit dan op de computer. 
Op de Beaulieu River pikten we wederom een mooring op. Een Engelsman
had ons getipt dat je gewoon een mooring moet oppikken en vanzelf van de
havenmeester hoort of die mooring vrij is of dat je moet verplaatsen. We konden
gelukkig lekker blijven liggen. ’s Avonds hebben we de bekende wandeling naar
Beaulieu gemaakt waarna we bij Buckler’s Hard hebben genoten van een cheeseburger
en tonijnsteak van de BBQ. Wederom bij een heerlijk ondergaand zonnetje. Wat
boften we toch met het weer! Daarna lekker aan boord genoten van de serene rust
en de natuur! We waren als enige aan boord in ons rijtje moorings en we lagen ‘open
en bloot’ in de rivier, midden in de natuur met niets om je heen. Genieten met
een hoofdletter G. 
Begin augustus lag er een stabiel hogedrukgebied boven West-Europa en stond er 3 weken lang een noordenwind. Zou deze wind nog een week langer aanhouden, dan zouden die Kanaaleilanden een makkie worden.
Vrijdag 26 juli zetten we onze laptops uit, hangt Leon zijn maatpak in de kast en begint dan eindelijk onze vakantie! Idris en Berenice van DixBay waren net een week terug van hun rondje Atlantic en daar moest allereerst op gedronken worden! Samen met de Puff voor anker in het kommetje in de Compagnieshaven in Enkhuizen hebben ze ons in geuren en kleuren verteld over hun ervaringen. Wat een goed begin van onze vakantie! Bij een laatste check van de motor en de flexibele koppeling voor vertrek, kwam toch nog een probleempje aan de orde. De breekpen was wéér gebroken. Gelukkig dat we dit nog ontdekten voor vertrek want je moet er niet aan denken om op een cruciaal moment je aandrijving te verliezen… Met hulp van Idris, werd een nieuwe breekpen (dit keer een massief stalen pen) geflext en in de koppeling gezet. Ziezo, oefening baart kunst en die zou niet meer moeten kunnen breken, in ieder geval deze vakantie toch niet meer. In de winter moeten we maar verder zien of we de koppeling niet moeten vervangen. Al is het alleen maar voor onze gemoedsrust.
Inmiddels was er een weergat
voorspeld van 2 dagen noordoosten wind. Dat was het weergat dat we nodig hadden
om naar het Zuiden te zeilen. We besloten een ruk te maken van 2 etmalen om
optimaal gebruik te maken van het weergat en hopelijk in de Solent te belanden.
Vanuit Vlissingen zouden we 200 mijl moeten maken, hetgeen we met onze gemiddelde
snelheid van 4 knopen in 50 uur zouden moeten halen. Om 14 uur verlieten we
Vlissingen met het tij mee en zeilden we langs de Belgische kust naar het
Zuiden. Voor de Belgische en Franse kust kwamen we ’s nachts tussen een aantal
banken te zitten. Deze banken zijn diep genoeg om overheen te varen, maar het
voelt toch prettiger om er maar omheen te zeilen. Helaas is dat makkelijker
gezegd dan gedaan als de wind pal van achteren komt en je constant op je hoede moet zijn voor een
mogelijke gijp. Het werd een vermoeiende nacht waarin we goed gefocust onze
koers moesten houden. Bij het aanbreken van de dag staken we met een halve wind
de shipping lane over bij Dover. We zetten iets meer zeil dan goed voor ons was,
maar daardoor scheerden we door het water en over de golven en Puff hield zich
goed. Om 9 uur bogen we af naar het Zuiden en zetten we koers richting
Dungeness. Ondanks de zware nacht die we achter de rug hadden, zetten we door,
want de wind zou afnemen en de komende nacht zou rustig moeten worden. Bij het
ondergaan van de zon, rondden we Beachy Head met een snelheid van 1 knoop
(springtij stroom tegen…). Het werd een rustige nacht waarin we grotendeels
hebben gemotord op een vlakke zee. Bij zonsopkomst voeren we de Solent op.
Terwijl ik (Frieda) in een diepe slaap gezonken lag, sprongen bij Leon de
dolfijnen (welke soort weten we niet) letterlijk om z’n oren. Hij riep me nog
bovendeks maar ik was in een andere wereld. Ik zag nog wel een dolfijn een meter
of 2 uit het water springen, maar sprong daarna zelf weer snel mijn bedje
in. Het moet een prachtig gezicht zijn
geweest met die vlakke zee, opkomende zon en al die dolfijnen. 
Ook vlogen ons links en rechts
een paar racers om de oren. Het zou toch geen Cowes week zijn dachten we??? Na
het raadplegen van het thuisfront bleek het inderdaad Cowes week te zijn. We waren
er nu toch, dus zetten door in de hoop een (betaalbaar) plekje te kunnen
bemachtigen in Cowes. De wind trok aan en we kruisten de laatste 15 mijl op
naar Cowes met een stralende blauwe lucht en een prachtige windkracht 5, nog
niet wetende welke laatste hobbel er nog te nemen was…het invaren van Cowes.
Voor de ingang van Cowes lagen rakken en was een wedstrijd voor open bootjes
bezig. We konden er voor ons gevoel helemaal niet doorheen. Maar ik had de
haven nog aan de lijn gehad en ze zeiden niets over een versperde invaart. Toen
we voor ons nog een zeiljacht naar binnen zagen varen, besloten we het er ook
op te wagen. Door het springtij stond er ook nog eens een harde dwarsstroom. De
wedstrijd was volgens Leon net afgelopen want de bootjes lieten hun grootschoten
vieren. Toen we een gat zagen, staken we dwars door het veld heen, om veel te
snel aan de andere kant voor de groene ton te belanden. Een stormrondje (op de
motor dan wel) en de nodige pk’s van onze Bukh waren nog de enige mogelijkheid
om binnen de vaargeul te blijven en de boeg richting Cowes te wenden. Zo voeren
we midden in de hectiek Cowes binnen. Dat was een knap staaltje stuurmanschap
van Leon! Toen ik eerder de haven aan de lijn had, gaven ze aan geen dag gasten
toe te laten in de havens. Ze raadden me aan om na het binnenvaren HM 2 op te roepen
op de marifoon en te vragen voor een plekje aan een drijvende steiger op de
rivier. Zo gezegd, zo gedaan en om 15u lagen we vast, midden in Cowes tijdens
de Cowes week, na een vermoeiende maar goed verlopen oversteek van 49 uur.
Heerlijk, moe maar voldaan. Zo, nu eerst een douche nemen en een dutje doen! 
We hadden in 2 weken tijd slechts 1 dag regen/bewolking gehad, dus we hadden echt geluk met het weer. Niet wetende dat de Needles een toeristische trekpleister is, brachten we een bezoek aan deze prachtige plek. Wat een fantastisch uitzicht vanaf de heuvelrug tussen de noordwest kant van het eiland en het zuidwesten van het eiland. We maakten een heerlijke wandeling met z’n tweetjes ver weg van de drukte van het Needles attractiepark. Teruggekomen in de haven werd ons verteld dat er die avond een vliegshow zou zijn en een grote vuurwerkshow ter afsluiting van de Cowes week. Wat een mazzelaars zijn we ook. We zouden die avond lekker in de dingy stappen en richting het vuurwerkplatform varen. Daar zouden we de dingy aan een mooring leggen en samen het vuurwerk bekijken. Leon pakte een tasje met een fles wijn en glazen en het leek wel alsof we op een romantische date gingen J. En laat dat nou net Leon zijn plan zijn geweest…… 
