Vertrekken is hard werken

Heeft iemand je wel eens verteld hoe hard het werken is om een wereldreis te maken? En dan heb ik het niet over het bij elkaar sprokkelen van de benodigde centjes.

Sinds 2 weken zijn Leon en ik gestopt met werken en sinds anderhalve week wonen we aan boord. Nou moet je niet denken dat je de ochtend na je laatste werkdag wakker wordt met een alomvattend gevoel van euforie. Het afscheid op het werk was voor ons beiden echt overweldigend, veel mooie woorden, attenties van collega’s en grootse opkomst op de afscheidsborrels. Toch blijft er een onbehaaglijk gevoel achter. 6 jaar lang zette ik me volledig in voor Cordaid, en nu zat ik met 2 bossen bloemen en een envelop in de trein. Dág 6 jaar van mijn leven. De euforie zou hopelijk snel komen, het verlangen naar dit moment was immers groot en de spanning was flink opgebouwd de laatste weken. Toch werd ik de dag erna wakker met een verward gevoel, wéér een touwtje doorgesneden van het veilige bestaan dat we hadden opgebouwd.

Vorig weekend werden Leon en ik verrast door onze familie en vrienden die een vrijgezellenweekend hadden georganiseerd. Leon naar Keulen, ik met de ladies naar Maastricht. Wat zijn we toch verwend met zoveel lieve mensen om ons heen! Onze lieve familie en vrienden weten wel hoe ze het ons lastig moeten maken… Afscheid nemen, dat is namelijk nogal een dingetje. Het is inherent aan deze droomreis, maar het is écht hard werken. Het vreet energie en stimuleert zeker niet dat gevoel van euforie waar we naar op zoek zijn.  We zeggen wel eens stiekem tegen elkaar dat we het liefst in het holst van de nacht vertrekken, zomaar ervandoor gaan. Maar dat doen we natuurlijk niet want een afscheid op de steiger hoort erbij!

Inmiddels begint de ontspanning erin te sluipen. De kluslijst slinkt met de dag en we zijn eigenlijk heel goed op orde. Hebben we de afgelopen jaren, maanden en weken toch niet voor niets zo hard gewerkt!

Nog 18 dagen. De euforie begint te komen.

Spannend, spannend, spannend!!

Wat vliegen de dagen voorbij! Nog één volle werkweek te gaan en dan gaan we afscheid nemen van onze lieve collegae, relaties en ons werkende bestaan. In ieder geval voorlopig dan ;-) Een apart gevoel hoor!

Ondertussen volgen de acties en to do’s elkaar snel op. Af en toe hebben we het gevoel of we midden in een heel groot afscheidstournee zitten. Vanuit onze basis op zolder bij pa en ma bezoeken we feestjes, borrels, verjaardagen en afscheidsetentjes en tussendoor proberen we zoveel mogelijk losse eindjes aan elkaar vast te knopen.

Zo hebben we de afgelopen weken een bezoekje aan de GGD gebracht, een EHBO-cursus en een cursus hechten gevolgd en heeft Frieda - om te oefenen - voor het eerst in haar leven een hele grote injectienaald in een arm geprikt. Jawel….in mijn arm! Nu ben ik niet zo’n held met naalden maar het ging Frieda nog best goed af ook. We hopen het allemaal nooit nodig te hebben maar het waren in ieder geval leuke en interessante dagen.

Op 19 april woonden we een door mede vertrekkers georganiseerde vertrekkersmiddag bij in Lelystad. Onder het genot van een biertje en een heerlijk zonnetje hebben we deze middag alvast kunnen wegdromen bij al onze aanstaande plannen samen met een aantal “collega vertrekkers”. De laatste tips & tricks werden uitgewisseld en tegen zonsondergang hebben we de bbq opgepookt en de eerste officiële “sundowner” gedronken. Super gezellig en het verlangen naar borrels op de ankerplaats bij ondergaande zon is alleen maar groter geworden! 

Tussen al die gezellige afspraakjes door heb ik zelfs ook nog wat kunnen klussen. Zo is een groot deel van de SSB zender geïnstalleerd (de finetuning laat ik aan een vakman over, toch Idris?;-), is de afspraak om de achterstag te isoleren gemaakt en is Puff alweer een klein beetje opgebouwd. Het meeste werk gaan we na volgende week doen als we “álle tijd” hebben!

Komende week kunnen we de scheepsapotheek ophalen en komt Pieter van Andijk Scheepstechniek langs voor een laatste controle en reparatie. Tijdens de winter is de dieselpomp iets gaan lekken en dat willen we graag opgelost hebben voor we vertrekken.

Genoeg te doen dus maar we vermaken ons prima en kijken ontzettend uit naar het moment dat we lekker aan boord kunnen gaan wonen!

Aftellen in het kwadraat!

Wat vliegt de tijd toch voorbij. Onze laatste update dateert alweer van februari en intussen zijn er al weer een hoop “To Do’tjes” van onze lijst afgestreept.

De belangrijkste is dat we sinds deze week zijn verhuisd. We hebben een fijne huurder gevonden dus het afgelopen weekend stond in het teken van inpakken, verhuizen en poetsen. Afgelopen maandag hebben we de overdracht gehad. Een hoop geregel maar fijn dat we nu onze intrek hebben genomen in bed & breakfast Blauw (vader en moeder van Leon). Daar bivakkeren we de komende 5 weken op zolder tussen 5 kuub spullen voor de boot. Weer een mijlpaal!

Verder hebben we ons de afgelopen weken bezig gehouden met de administratie en hebben we ons ook al op Puff kunnen storten. Het onderwaterschip is klaar en dit weekend hebben we de laatste laag antifouling erop gezet en hebben we de romp in de poets gezet.

 

Verder heeft Leon de flexibele koppeling (Vetus type 6) uit voorzorg vervangen. De oude was versleten en er zat te veel speling in. De nieuwe koppeling zit muurvast, zowel de breekpen als de klem om de as. De praktijk zal moeten uitwijzen of het sterk genoeg is voor vele honderden/duizenden uren motoren.

 

Binnen in Puff hebben we, op wat draden trekken voor de nieuwe accu’s en SSB en het installeren van een 3^e accubak na, nog niet heel veel gedaan. Dat gaan we op ons gemakkie doen als we gestopt zijn met werken. Want ook het werk gaat op volle kracht door waardoor het best vermoeiende weken zijn. We beginnen nu toch snel te ervaren wat vertrekkersstress precies inhoudt….

 

Vorig weekend zijn we op bezoek geweest bij een bevriende huisarts die met ons de volledige medical kit heeft doorgelopen. Van Idris (Dixbay) hebben we hun medical kit gekregen die ze gebruikt hebben tijdens hun rondje Atlantic in 2012-2013. Helaas waren een hoop medicijnen over de houdbaarheidsdatum heen en moeten we redelijk wat nieuwe medicijnen bestellen. Maar daarmee hebben we straks wel een volledige apotheek aan boord inclusief een uitgebreide beschrijving van wanneer wat te gebruiken. Ook krijgen we een officiële verklaring voor de “Medical Kit for SY Puff” voorzien van de nodige indrukwekkende stempels en handtekeningen. J

 

 

Tussendoor heeft Frieda ons vertrekkersfeest in de haven georganiseerd. In het weekend van 14 juni gaan we onder het genot van drankjes, een bbq en veel gezelligheid voor de laatse keer genieten van onze familie en vrienden voordat we echt los gooien. Mede-vertrekkers, buurtjes in de haven, ook jullie zijn welkom!

 

De komende weken gaan we op volle kracht door en zijn we druk met het afronden en overdragen van het werk (we werken tot half mei), een EHBO cursus voor zeezeilers en andere medische zaken (intentingen etc). Stiekem kijken we wel een beetje uit naar eind juni als we echt vertrokken zijn en eindelijk kunnen gaan genieten van alle tijd en energie die we er nu instoppen!

Puff in Zilt Magazine

Het is zover! Deze maand is Puff te bewonderen in Zilt Magazine. Via onderstaande link kom je rechtstreeks bij Zilt nummer 94.

http://www.ziltmagazine.com/

En ondertussen tellen wij verder af.....nog 133 nachtjes slapen...de nodige klussen en vertrekkersstress voor de boeg en dan kunnen ze eindelijk los........

Uit de kast!

“Hoezo dynamo reviseren?, je vaart toch gewoon een haven in…”, “Een korte golf zender voor de Noordzee?”, ”Een bimini? voor de regen zeker?”, en zo kwamen er de afgelopen tijd de meest leuke en hilarische maar ook hele logische vragen op ons af.

 

Velen hebben zich de afgelopen jaren afgevraagd of we een boot hadden om te klussen of om mee te zeilen. En al die tijd lachten wij in ons vuistje. Ze moesten eens weten… Eindelijk is het zo ver, na bijna 3 jaar stilletjes voorbereiden hebben we deze week onze werkgevers ingelicht, we zijn uit de kast. We gaan op wereldreis!!!

Een moment waar we allebei al vele maanden naar toe hadden geleefd. De reacties waren overweldigend en zonder uitzondering positief. Met deze stap zijn we weer dichterbij het begin van een héle grote droom…

Vanaf nu kunnen we heerlijk open over onze plannen praten en dat geeft een gevoel van opluchting. Nog leuker is het om te kunnen melden dat in de komende Zilt (nr. 94) een mooi artikel over ons wordt gepubliceerd. In de afgelopen weken hebben we kennis gemaakt met Sjors en Laurens. Beide (mede) oprichters van Zilt. We hebben uitgebreid met hun gesproken over onze plannen en de dromen die we vanaf juni 2014 gaan nastreven. Als je op het “Zilt-icoon” hiernaast klikt kom je automatisch bij de laatste versie van Zilt. Zeker het bekijken waard.

Voorlopig werken we nog even hard door. Het plan is om tot en met mei 2014 te werken en daarna nog een aantal weken fulltime aan de boot te klussen. 15 juni is de dag waarop we de trossen zullen losgooien.

Nu eerst champagne!… ;-)