Terug in de tijd - Puff the Magic Dragon across the Atlantic

Zo lig je alweer 2 maanden in Curaçao en heb je tijd om nog eens door je fotomateriaal en videobeelden te gaan. De Atlantische oversteek ligt alweer 8 maanden achter ons, maar zit nog vers in ons geheugen. Met de korte videofragmenten en foto's die we tijdens de oversteek maakten, hebben we nu een beeldverslag gemaakt van onze oversteek. #trotsopmijneerstemontageklusje #vanafnumeerfilmen!

Bekijk de beelden en laat je meevoeren over de woele baren!

That's what friends are for!

Vrienden, wat heb ik ze toch gemist. Dat heb ik niet zo beseft totdat ze hier een kijkje kwamen nemen in ons leven. 12 dagen hebben we genoten van het bezoek van mijn studievriendin Hanneke en haar man Robin en dochtertje Sam. En mijn jeugdvriendinnetje Sanne logeerde met haar man Joos in dezelfde periode een weekje bij ons aan boord. Wat een heerlijke tijd!

Het mooie aan echte vrienden is dat ze geen blad voor de mond nemen. Ze zeggen je zonder pardon hoe zij het zien, eens of oneens. Ze zijn niet bang om je soms op je punt te zetten. En dat is fijn. Ja, Han, ik heb de les begrepen. Door de zaken zwart-wit te maken bereik je niets. Door me af te zetten tegen het leven in Nederland bereik ik inderdaad niets. Het is en blijft toch mijn thuis. Dus zal ik moeten leren om mijn geleerde levenslessen hier vast te houden in Nederland en over te brengen aan vrienden en familie. Anders zijn de lessen voor niets geweest, en dat zou eeuwig zonde zijn. Maar hoe doe je dat toch? De inzichten die ik hier gekregen heb over leven voor je geluk en genieten van de kleine dingen, die inzichten kreeg ik doordat ik letterlijk afstand heb genomen van mijn eigen voormalige leven. Hoe houd je dat vast als de wereld om je heen met een moordend tempo voortraast? En hoe leer je een ander dat inzicht als ze midden in hun leven zitten dat voort dendert als een tropische storm op weg naar de Carieb? Ik kan er nog een jaartje op broeden... Tips? Let me know! 

Iemand vertelde me ooit dat een vriendschap niet alleen kan leven op oude herinneringen. Dat er af en toe nieuwe herinneringen gemaakt moeten worden. Dus naast het ophalen van herinneringen hebben we veel nieuwe herinneringen gemaakt. Een dinghy-ritje waarin we zeiknat werden was nog nooit zo leuk! Met een gillende vriendin naast je wordt de meest barre tocht al gauw een plezier. En bar zijn de omstandigheden natuurlijk niet. Huppakee, jurkje uit op de steiger, beha wisselen voor bikini-topje (onder toeziend oog van de security guard) en dan gaan met die 2PK over het knobbelige Spaanse Water. Een zwoel windje raast langs onze gezichten terwijl we in het donker de golfjes proberen te omvaren. Zonder succes. Met iedere golf krijgen we een klets lauwwarm water over ons heen. Echt avontuur hè Sanne! Een gegarandeerd recept voor hilariteit!

Mijn vriendinnen kennen me als geen ander. En ook dat is heel fijn. We vullen elkaar goed aan. Sanne, de teamcheck houden we erin. Waarom zou je alles zelf checken als je die zware (ahum) taak met een vriendin kan delen? Han liet haar kleine grote hart spreken en omarmde ons allemaal in haar appartement en gezin. Uren hebben we bij haar in zwembad gelegen, op het terras gehangen en genoten van elkaars geouwhoer. Voor het eerst zag ik 'mama Hanneke' en 'papa Robin'.  Een perfect team dat Sammie zelf het leven laat ontdekken. Niet overbezorgd en niet geleid door een stramien over hoe opvoeden zou moeten. Door grenzen aan te geven en een warme basis te vormen, stapt Sam onbevangen het leven in. Mooi! Ook hebben mijn vriendinnetjes me verrast. Hanneke blijkt een echte vogelspotter te zijn! Wie had dat gedacht? En Sanne is glansrijk geslaagd voor de ultieme globetrotter-test: slechts bepakt met 1 gedeelde backpack voor haar en Joos, met makkelijk zittende casual kleren en zonder hakken kwam ze hier aan. Au naturel bracht ze de week door in bikini en hoedje en paste ze zich zonder moeite aan aan het leven aan boord. Geen douche, haren wassen in het zoute water achter Puff, een toilet met handpomp, leven op 30 vierkante meter, Sanne was all-in! 

Het mooie aan deze vakantie was dat ik ook de mannen beter heb leren kennen. Al kende ik Robin en Joos al beide net zolang als ik Hanneke en Sanne ken (deze dames zijn immers beiden aan hun jeugdvriendje blijven hangen), op vakantie leer je ze weer van een andere kant kennen. Het was heerlijk om Joos te horen genieten van het leven op het water. Er kwam geen eind aan de vele ohhh's en ahhh's, de kleine zuchtjes en mmm's. Met superlatieven als 'dit is chillx1000' lag Joos zichtbaar en hoorbaar te genieten in de hangmat op het voordek van Puff, terwijl de dames probeerden met charmante sprongen in het water te geraken. Niet altijd met succes. We sloten een prachtige dag in Fuikbaai af met een private BBQ op een verlaten strandje. De mannen sprokkelden hout en bouwden een kampvuur. We keken hoe de zon achter Puff naar beneden zakte en ik besefte wat een unieke dag met unieke personen dit was. Een herinnering om héél lang vast te houden. 

Later in de week maakten we hetzelfde tripje naar Fuikbaai met Hanneke, Robin en de kleine Sam. Han kon haar lol op met het spotten van schildpadden en pelikanen. Het boordleven beviel haar zo goed dat ze zelfs aanbood de oceaan mee te willen oversteken. Of heb ik dat verkeerd begrepen? Ik amuseerde me met mijn gróte vriendin, de kleine Sammie. Een kind om op te vreten. Niet letterlijk uiteraard. Het is een echte waterrat, net zoals haar mama. Al is zeilen nog niet zo haar ding (wat niet is kan nog komen), het woord 'boot' zit er na deze vakantie alvast goed in. En natuurlijk het woord 'maan'. Als er een hypnotiserend effect van een volle maan is, dan is Sam er zéker door betoverd. 

We dronken cocktailtjes op het strand en deden een dansje in het zand. Als afsluiting werden we uitgenodigd door Sanne en Joos voor een heerlijk etentje bij de Gouverneur. Het was een week waarin het beste van twee levens samen kwamen. Ons chille leven aan boord met het mooie gezelschap van lieve vriendinnen uit mijn andere leven. Kon het leven maar altijd zo mooi zijn! 

Bedankt voor de prachtige week Hanneke, Robin, Sam, Sanne en Joos. Love you lieverds! 

Hieronder een klein stukje van Sanne over hoe zij de week aan boord van Puff beleefde. 

The Caribbean life aan boord van Puff: chill x 1000

Voor een weekje lieten we de boel de boel en stapten we in Curaçao aan boord van Puff. Na een warm onthaal op het vliegveld, letterlijk en figuurlijk, dompelden we onszelf onder in the way of life van Frieda en Leon in the Caribbean: wakker worden zonder wekker, koffietje in de vroege ochtendzon met uitkijk op het Spaanse Water, ontbijtje voorbereiden, het weer en berichtjes checken, plan voor de dag bespreken - zwemmen bij Hanneke, Robin en Sam (andere vrienden ook op het eiland!), zeilen naar Fuik baai, stukje rijden naar Grote Knip of Playa Porto Marie, of eerst nog een koffietje bij Pirates Nest? - , keuze maken, insmeren met factor 50 kids, met de dinghy naar vaste bodem en rustig van de dag genieten. Iedere dag werd afgesloten met een avontuurlijk tochtje in de dinghy: in de maneschijn op zoek naar Puff, golven ontwijken en desondanks kletsnat weer aan boord van Puff stappen. Wat hebben we gelachen! Toch is het niet alleen maar chillen met Puff op reis, er wordt heel wat afgeschuurd, geverfd en gezweet om Puff zeewaardig en cover-proof te houden. Dankzij haar trouwe bemanning, een geoliede machine zo hebben we ervaren tijdens ons korte zeiltochtje, ligt Puff er stralend bij en komen er regelmatig collega-zeilers langs om haar te bewonderen. 

Eenmaal terug in Nederland kijken we terug op een heerlijke week met geweldige vrienden, veel vrijheid, veel rust, veel wijsheden, veel zon en veel zen !

Lieverds, vaar-wel! xx Joos & Sanne 

Puff in Zilt Magazine 113

Een zoektocht naar vrijheid... Van 'pirates and a princess' tot het paradijs. Van Zen tot vrij zijn. De Carieb heeft het in zich! De Carieb heeft ons verrast! Lees over onze avonturen in de Carieb in de nieuwe Zilt. Via onderstaande link kom je direct bij het artikel terecht!

Verrassende Carieb 

Onze Puff is tevens covermodel! We love it!

In between

Ik kan het bloggen niet meer weg denken uit mijn huidige leven. Vaak zweven de gedachten door mijn hoofd als ik wakker word. Altijd weer die gedachten. Niet de gedachten aan wat ik allemaal moet doen de komende dag. Niet de gedachten waarvan je 'normaal gesproken' wakker ligt. Maar juist de gedachten die je met een glimlach doen ontwaken. De gedachten waarvoor je vroeger nooit tijd had in je hoofd. De gedachten die er wat mij betreft toe doen. Ik pak de iPad en begin te typen. De woorden rollen dan zo het papier op. Dit is waarom ik zo van het bloggen ben gaan houden. Het is een uitlaatklep voor al mijn gedachten en gevoelens. En dat zijn er heel wat zoals jullie inmiddels weten. Ik schroom niet om die ongecensureerd op onze site te knallen. Recht uit het hart. Voorgeschoteld aan jullie als lezer. Laatst heb ik een aantal blogs teruggelezen. De blogposts van onze oversteek naar de Kaap Verden, zoals het blog 'Indrukwekkend',  en van de Oceaanoversteek ´Bye Bye Mindelo! Hello Ocean!´. Of het blog over Sint Vincent 'Pirates and a princess'. De blogs laten deze herinneringen weer tot leven komen. Het is heerlijk om deze avonturen opnieuw te beleven. Soms is het ook confronterend om terug te lezen zoals het blog 'Truth or dare? ' en 'Zou drie keer scheepsrecht zijn? ' 

Bloggen is echter niet altijd eenvoudig. Ik leg de lat voor mezelf steeds hoger. Ja, dat blijft in me zitten. Financial controller, zeezeiler of blogger. Ik wil mezelf blijven uitdagen.  Ik wil jullie niet gaan vervelen, niet te veel in herhaling vallen en mezelf blijven vernieuwen. Alweer ZEN? Alweer in balans met Puff en de natuur? Nog meer stralende sterrenhemels en witte stranden? Iets nieuws schrijven is lastig. Wanneer ik niet geïnspireerd ben door de omgeving waarin we liggen of de fase van de reis, dan wordt het bloggen ineens een stuk moeilijker. In die fase zit ik nu. 

Sinds de terugkomst uit Nederland, hebben we vrijwel constant geklust aan de boot. We zitten in een tussenfase, het orkaanseizoen. Dit is het seizoen dat het niet veilig is om in de Carieb te varen. Er zijn een aantal plekken waar je deze periode kan doorbrengen. Trinidad, Grenada of de ABC-eilanden. Waar je dat ook doet, het is een periode van liggen op nagenoeg één plek. Een plek met veel andere boten, meestal niet erg idyllisch, een plek met een supermarkt om de hoek en altijd toegang tot internet. Het is een trendbreuk met het nomadenleven van het afgelopen jaar. Het leven waarin we van land naar land en ankerplek naar ankerplek trokken. Waarin we niet alle boodschappen voorhanden hadden en juist creatief moesten zijn. Het leven waarin we ons één voelden met Puff en de natuur (heb je hem weer). We missen niet alleen het reizen, de bestemmingen, de back-to-basic lifestyle, maar we missen nog het meest het zeilen. Het water trekt aan ons. Iedere cel in mijn lichaam verlangt naar het ritme van de zee, naar het schommelen van de oceaan. Maar we kunnen nog niet verder. Het had bij vertrek uit Nederland vorig jaar om deze reden ook niet onze voorkeur om het orkaanseizoen door te brengen in de Atlantic. Maar het leven loopt (gelukkig?) vaak anders dan gepland. 

En daarom maken we het beste van deze tussenfase! Want deze fase hoort ook bij deze reis, bij deze droom die we leven. Puff ziet er na twee weken klussen misschien wel mooier uit dan ze ooit gedaan heeft. De motor kan er weer ontelbare uren tegenaan. We hebben een nieuw voorzeil waarmee we mooie bestemmingen in de wind beter kunnen bereiken. En ze heeft een nieuw onderwaterjasje gekregen. Of zoals Hedda van zeiljacht Antares het verwoordde: "Een feestjurk voor de BIG day". Inderdaad, want de trouwdatum staat vast. Mr & Mrs Puff worden Mr & Mrs Blauw op 28 september 2015. Waar kunnen we beter trouwen dan op onze eigen Puff. Ons huwelijksbootje! En dat op het warme en kleurrijke Curacao in gezelschap van onze ouders. The DREAM continues...

De komende weken krijgen we vrienden op bezoek en willen we met Puff mooie plekjes op Curaçao bezoeken. Het is dan wel te hopen dat de wind wat gaat liggen. Of misschien ook weer niet, want zonder wind is het om te puffen zo warm. We hebben het weer niet in de hand en dat is maar goed ook. We willen ons immers laten leiden door de wind. Daarheen gaan waar de wind ons heen waait. Niet alles van tevoren weten en bepalen. Al wil meneer Blauw naast me dat het liefst wel. Ik zeg: "We zien wel wat de komende tijd ons brengt". Hij zegt: "Eind volgend jaar wil ik wel richting Nederland". Ja, dat zijn toch echt twee verschillende uitgangspunten. Maar we zouden 'ons' niet zijn als we deze uitgangspunten niet weten samen te smelten. Welke kant de wind ons uiteindelijk heen duwt, moeten we maar afwachten. Hopelijk een enkeltje Colombia zodra het weer in oktober dat toe laat. En daarna zien we wel verder... 

PUFFen op het droge

05.30u

Ik word abrupt gewekt door een rinkelende wekker. Ik open één oog. Het is nog donker. Toch maar opstaan. Ik strompel de ladder af op zoek naar het toilet. "Houd je goed vast Fennell", spreek ik mezelf toe. Met de slaap nog in mijn ogen bereik ik het toiletgebouw en laat me zakken op de toiletpot. Pfff, ik mis mijn eigen toiletje. Puff staat hoog en droog op de werf voor onderhoud. Ons eigen toilet is vervallen tot de status 'droptoilet' of 'hudo'. En om onze behoefte nou onder Puff op de werf te droppen is ook weer zo iets....

05.50u

KOFFIE!

06:12u

Het begint licht te worden. Temperatuur is 28,7 graden. Aan de slag! Schuren, schuren, schuren. Het onderwaterschip ziet er nog aardig goed uit. Maar die paar kale plekjes komen ieder jaar terug. Hoe gaan we ze dit keer aanpakken?

09:00u

29,5 graden. Koffietijd bij de watersportwinkel op de werf. Dat betekent niet alleen een lekkere kop koffie, maar bovenal afkoelen in de airco. Mijn maag rommelt, we hebben nog niets gegeten. Ik smeer een boterham met kaas en stroop. You can take a girl out of her country but you can never take the taste for Dutch cheese out of her. Skattie! Bammetje?

 

09:25u

Snel verder, de zon komt al boven de laag hangende bewolking uit en het wordt nu snel warmer. Gelukkig staan we onder het schip in de schaduw. Zij aan zij werken we stug verder.

12.57u

32,4 graden. De werkdag zit erop! Het is tijd om te stoppen en verkoeling te zoeken. Maar waar vind je die op de werf? We hebben geen auto om de werf te verlaten. Zwemmen in het Schottegat onder de olieraffinaderijen slaan we maar over. Rest ons niets anders dan luieren in de palapa, een rieten hutje dat als clubhuis in gebruik is. Het is er lekker koel. We kruipen achter de laptop en sturen wat mails en betalen rekeningen.

15.14u

Over rekeningen gesproken. We moeten de antifouling nog kopen voordat de winkel dicht gaat. We hebben de keuze uit verschillende soorten met prijzen tussen de 275 en 400 euro. Voor die prijs verwacht ik een wondergoedje waardoor we er jaren mee toe kunnen. Nee hoor, dit is het gewone goedje. Is het dan misschien een blik van 20 liter? Helemaal niet dames en heren, het is slechts een gallon, 3.8 liter. De prijsafspraken van Budget Marine en Island Water World (dé twee watersportwinkels in de Carieb) zijn bij de beesten af! Dus tip aan alle vertrekkers: neem een blik antifouling mee in de bilge! En vertel het voort!

16.23u

Een douche doet wonderen. Als ik de ladder weer op klim, zit Leon al lekker te chillen met een koud biertje. Niet uit onze koelkast want ook die werkt niet als we op de wal staan... Pshshshsh klinkt het als ik het blikje open. Kloekkloekkloek... Ik laat het koude vocht door mijn keel lopen.

19.45

Na een heerlijke pasta carbonara (ik zal de details over koken zonder gebruik van de gootsteen besparen) zakken we onderuit. Leven aan boord op het droge is pas echt kamperen met hoofdletter K. Het gevoel dat je hebt als je 's ochtends op de camping uit je tentje gebrand wordt...zo voelen we ons al dagen. De donkergroene stalen romp van Puff werkt als een oven. Afkoelen ho maar! Gelukkig hebben we goed internet. Misschien kunnen we een serie streamen. We kijken een aflevering van de Nederlandse serie Divorce. We kunnen de aandacht er niet bij houden. In anderhalf jaar tijd is er weinig veranderd. Same old, same old, en dan moeten we ook nog 2 reclameblokken bekijken... Niet dus.

21.23u

Ik zoek zo mijn bedje maar eens op. U leest het goed: MIJN bedje. Niet ONS bedje. Leon en ik slapen al dagen apart. Het is veel te warm om samen in de voorpunt te slapen. Zucht...Ik mis mijn man. Morgen gaat de wekker weer vroeg. Gaan we er weer hard tegenaan. Hoe eerder we klaar zijn, hoe eerder we weer samen het vooronder in kunnen duiken ;-).